گريهء بسيار نمودند . القصه در شب نوزدهم در وقت صبح ، ابن ملجم ملعون ضربت بر آن حضرت - عليه السلام - زد و شب بيست و يكم به لقاى پروردگار خود مشرف شد و در همان شب در بيرون كوفه به موضعى كه آن حضرت وصيّت به فرزندان نموده بود او را دفن كردند . عمر شريفش شصت و سه سال بود و بعد از فوت رسول سى سال بزيست و به روايتى بيست و نه سال . و اللّه اعلم بالصّواب و اليه المرجع و المآب .
گفتار در ذكر امام حسن عليه السلام
وى امام دوّم است از ائمهء اثنى عشر عليهم السلام . ولادت وى در مدينه بود بعد از سه سال از هجرت و پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - او را بسيار دوست مىداشت و چندين حديث در دوستى وى و برادرش حسين [ ع ] به روايت انس و ابى هريره و براء - بن عازب در صحيحين و مشكاة و كتب احاديث اهل سنت و جماعت وارد شده . و آن حضرت از سينه تا سر به حضرت رسول بغايت شبيه بود و شيخ عطار - رحمه اللّه - در مدح آن حضرت گفته ، بيت :
امامى كو امامت را حسن بود * حسن آمد كه جمله حسن ظن بود
و آن حضرت را صباحت رخسار و طلعت نورانى به مرتبهاى بود كه در خانهء تاريك به وى راه مىبردند . بيت :
ز رويش ماه روشن خيره مانده * شب از موى سياهش تيره مانده
همه حسن و همه خلق و همه حلم * همه لطف و همه جود و همه علم
لبش قائم مقام حوض كوثر * كه بودى چشمهء نوش پيمبر
آن حضرت در حق حسن و حسين [ ع ] فرمود كه ايشان ريحان مناند و جوانان اهل جنّتاند . بعد از آن گفت : اى مردمان ! خبر دهم شما را به بهترين آدميان از جهت جد و جدّه ؟ گفتند : آرى . فرمود : حسن و حسيناند كه جد ايشان محمّد است و جدهء ايشان خديجه بنت خويلد . پس گفت : خبر دهم شما را از بهترين مردمان از جهت پدر و