اصحاب ما ، از نسل پيش از خود ، با « اسناد صحيح » نقل نمودهاند .
گروهى از اعلام اين جمعيّت به خدمت اين دو امام و به خدمت « امام صادق ( ع ) » فائز شدهاند ؛ و حظّ و بهرهء كامل براى كسانى از اينان بود كه از پيمانهء پرى از دانش و عمل برخوردار گرديدند . يكى از اين جمعيّت ، « ابو سعيد ابان بن تغلب بن رياح جريرى » است . همان كس كه هم به « قرآن » وارد بود ، هم « فقيه » ، هم « محدّث » ، هم « مفسّر » و هم « آگاه از علم اصول » ؛ يعنى ، همان « لغوى مشهور » . او « از موثّقترين مردم » بود . هر سه امام ( عليهم السّلام ) را ملاقات نموده و دانش فراوان و احاديث بسيارى را از آنان فرا گرفته و نقل نموده است . همين بس كه بدانى ، او تنها از امام صادق ( ع ) - آنطور كه ميرزا محمد ( دانشمند معروف « علم رجال » ) در كتاب « منهج المقال » در شرح حال « ابان » با اسناد به « ابان بن عثمان » از « امام صادق ( ع ) » آورده - « سى هزار حديث » نقل كرده است « 461 » .
وى در پيشگاه اين امامان ( عليهم السّلام ) داراى سابقهاى درخشان و مقامى بلند است . مىبينيم « امام محمّد باقر ( ع ) » - در آن هنگامى كه هر دو در مدينه هستند - به او مىفرمايد :
هامش
( 461 ) بزرگان اين فن بر اين معنى تصريح كردهاند همچون « شيخ بهائى » در كتاب « وجيزه » و تعداد ديگرى از بزرگان امّت .
رجوع كنيد به منهج المقال ( ميرزا محمد استرآبادى ) - در شرح حال ابان - و رجال ( نجاشى ) ص 9 .