خدا » قرار داده كه از هيچ جهت ، باطل در آن راه ندارد ؛ پس همانگونه كه جايز نيست به كتابى رجوع كنيم كه حكمش مخالف « كتاب خدا » باشد ، جايز نيست به امام و پيشوائى مراجعه كنيم كه حكمش مخالف حكم « امامان عترت » باشد « 244 » .
و اين سخن پيامبر ( ص ) « فانّهما لن ينقضيا » يا « لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض » ( « اين دو » ، از هم جدا نخواهند شد تا كنار « حوض كوثر » بر من وارد شوند « 245 » ) دليل اين است كه زمين ، پس از رسول خدا ( ص ) ، از « امام و پيشوائى كه عدل و همسنگ قرآن باشد » خالى نخواهد شد .
كسى كه در اين حديث تدبّر كند ، مىيابد كه از آن ، « انحصار خلافت در ائمّهء عترت » استفاده مىشود .
مؤيّد اين گفته ، حديثى است كه « احمد بن حنبل » در « مسند » از « زيد بن ثابت » ، از رسول خدا ( ص ) نقل نموده است :
« إنّى تارك فيكم خليفتين : كتاب اللّه حبل ممدود من السّماء الى الارض و عترتى اهل بيتى فانّهما لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض » ( من « دو خليفه » در بين شما قرار مىدهم : « كتاب خدا » كه همچون ريسمانى از آسمان به سوى زمين كشيده شده و « عترتم - اهل بيتم » ، و آنها از هم جدا نخواهند
هامش
( 244 ) و اين به حكم « حديث ثقلين » و امر به تمسّك به « آن دو » است . - پانوشتهاى 2 ، 3 و 4 را ملاحظه نماييد !
( 245 ) به پانوشتهاى 3 و 4 مراجعه كنيد !