طولانى بودنش ، و جنگها و غارات ، و طاعون و وباى كوبنده و نابودكنندهاش - اكثر كسانى كه « روز غدير » بودهاند يعنى پيرمردان و كهنسالان ، و نيز جوانان پرشور و مجاهد آنها به لقاى خداوند و رسولش شتافته بودهاند ، به طورى كه بازماندگان ، نسبت به آنها كه از دنيا چشم فرو بسته بودند جز قليلى باقى نبود . بازماندگان نيز پراكنده شده بودند و در جريان « رحبه » غير از مردانى كه در عراق با « امير مؤمنان ( ع ) » بودند - نه زنان - ، كس ديگرى از آنها وجود نداشت . با اين حال ، سى نفر صحابى بپاخاستند كه دوازده نفر آنها از كسانى بودند كه در « جنگ بدر » شركت داشتند و به « حديث غدير » طبق شنيده و ديدهء خود از رسول خدا ( ص ) شهادت دادند . البتّه بعضى را دشمنى با « امام » از « قيام به شهادت واجب » بازداشت همچون « انس بن مالك » و بعضى ديگر كه گرفتار نفرين امام ( ع ) شدند « 222 » .
هامش
( 222 ) كسانى كه « حديث غدير » را كتمان نموده و گرفتار نفرين امام ( ع ) شدند :
1 - انس بن مالك . امام على ( ع ) به او فرمود : چرا تو با اصحاب رسول خدا ( ص ) برنخاستى كه به آنچه ديده بودى شهادت دهى ؟ گفت اى امير مؤمنان ! عمر زيادى از من گذشته ، فراموش كردهام . على ( ع ) فرمود : اگر دروغ مىگويى خداوند تو را گرفتار بيمارى برص كند آنچنان كه عمامهات آن را نپوشاند ! هنوز از جا برنخاسته بود كه صورتش مبتلا به برص شد . پس از آن همواره مىگفت : گرفتار نفرين بندهء صالح خدا شدم . -