انداخته بودند . فاصله زمانى هم بيست و دو سال بود . در نتيجه اين كار را آن چنان زشت و بزرگ شمردند كه شكستن بيعت و سرپيچى از اطاعت پيش آمد و خداوند امر و فرمان خود را جارى مى فرمايد .
خطبه ( 92 )
از سخنان آن حضرت ( ع ) در اين خطبه كه با عبارت « اما بعد حمد الله و الثناء عليه ايها الناس فانى فقات عين الفتنة » ( پس از حمد و ثناى خداوند ، اى مردم ، همانا كه چشم فتنه را از چشمخانه بيرون كشيدم ) شروع مىشود پس از توضيحات لغوى و اينكه كسى جز على عليه السلام ياراى جنگ با عايشه و طلحه و زبير را نداشته است و همگان از جنگ با اهل قبله بيم داشتهاند ، به مناسبت آنكه امير المومنين ( ع ) در همين خطبه فرموده است « فاسئلونى قبل ان تفقدونى » ( پيش از آنكه مرا از دست بدهيد از من بپرسيد ) . بحثى بسيار جالب در باره امور غيبى كه على ( ع ) از آنها خبر داده و صورت گرفته است ايراد كرده است ] :
فصلى درباره امور غيبى كه امام عليه السلام خبر داده و محقق شده است
بدان كه على عليه السلام در اين فصل به خداوندى كه جانش در دست اوست سوگند خورده است كه آنان از او چيزى از امورى را كه تا روز قيامت ميان آنان واقع خواهد شد نخواهند پرسيد مگر آنكه از آن به ايشان خبر خواهد داد . همچنين از هر گروه صد نفرى كه به هدايت يا ضلالت باشند نمى پرسند مگر اينكه به همه موارد آنان كه چه كسى رهبر آنان و گرداننده ايشان است و كجا فرو مى آيند و چه كسى از ايشان كشته مىشود و چه كسى به مرگ طبيعى مى ميرد خبر خواهد داد . اين ادعا كه على عليه السلام كرده است نه ادعاى ربوبيت است و نه ادعاى پيامبرى بلكه