تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — صفحة 423

مساهمون:

ص٤٢٣
در سر احقاق آن ، هرگز نگشتم من دو دل * اصل و فرع حقّ را بر دل نمودم منتقل ديدهء اميّد خود را بر حقيقت دوختيم * ( ناهيا ) اركان آن را از على ( ع ) آموختيم

حكمت 176 قال عليه السّلام : ( در بعضى از صفات خود )

بشنو ايدل ، اين حديث پر بها و سودمند * يا به تعبير دگر ، پند على ( ع ) را كار بند 1 يك دروغ هرگز نگفتم در ممّر زندگى * ( اين بود در عالم اسلام ، طرز بندگى ) از پيمبر ( ص ) هم دروغى را نكردم استماع * ( چون پيمبر ( ص ) يا على ( ع ) دارند از كذب امتناع ) ( تا توانى اى عزيز من بپرهيز از دروغ * تا نماند خانهء دل از معانى بىفروغ ) ( ناهيا ) معصوم امّت ، فارغ آمد از دروغ * هر كه رنگ كذب دارد شمع قلبش بيفروغ

حكمت 177 قال عليه السّلام : ( در زيان ستم )

همّت‌آور در طريقت ، راه نادان مرو * اين نصيحت بشنو و خود را رها ساز از گرو 1 هر ستم پيشه گرفتار است صبح رستخيز * دست خود را مىگزد از فرط غصّه اشكريز ) ( سورهء فرقان چنين فرموده ما را پند نيك * گر بخوانى عبرت آموزى ز حىّ لا شريك ( ناهيا يوم يعضّ « 1 » ) حسرتى بر ظالم است * روز حشر ، اين واقعيت ، آشكارا قائم است
هامش
( 1 )وَ يَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلى يَدَيْهِ يَقُولُ يا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا. ( سوره فرقان آيه 27 )