هر كه با انديشه ، خود را از معاصى دور كرد * هر بلا را ( ناهيا ) از نفس عاصى دور كرد
حكمت 87 قال عليه السّلام : ( دربارهء روش تبليغ )
مىرسد بر گوش جان ، اندرزهاى دلپذير * گر پذيرد از دل و جان هر صغير و هر كبير
كرد آن معصوم عالم ، عالم سرّ و نهان * اهل عالم را ز دلسوزى و رأفت اين بيان
1 مرد دانا و جهانديده كسى باشد كه آن * خلق را موهون نسازد از خداى مهربان
( خلق را نوميد كردن از خداى لا يزال * انحطاط و گمرهى همراه دارد با ملال )
و آنچه ايشان راست از عيش و معيشت از خدا * حيف باشد كه از آن مأيوس سازد بر ملا
مكر ايزد را بياموزد بايشان روى لطف * ( تا صفا بخشد بافراد پريشان روى لطف )
( ناهيا ) داناى فهميده برايت نعمت است * ورنه اين عيش و حيات و زندگانى نقمت است
حكمت 89 قال عليه السّلام : ( در نكوهش علم بىعمل )
حكمتى فرمود مولى در لطافت بىمثال * اهل عرفان و ادب را دلپسند و ايدهال
1 اوضع العلم « 1 » همان علمى بود كه در زبان * جاى گيرد ، ليك انسانرا نباشد سود از آن
( دانشى باشد كه از آن نيست اهلش مستفيد * پس نبايد بست بر آن علم بىپايه اميد )
ارفع العلم « 2 » همان باشد كه آن را ريشهايست * يعنى مولود كمال و زادهء انديشه است
هامش
( 1 ) اوضع العلم پائينترين علم
( 2 ) ارفع العلم بالاترين علم