( بندگانرا گر ز استغفار باشد ملبسه * اشتباه است ار ز نوميدى بپوشند البسه )
ليك شرطى دارد و آن را نموده آشكار * در خود نهج البلاغه ، آن زعيم با وقار
رفع نوميدى و حرمان جز به استغفار نيست * ( ناهيا ) در اين حقيقت جاى هيچ انكار نيست
حكمت 85 از امام محمّد باقر عليه السّلام نقل شده كه حضرت ، در ترغيب استغفار چنين فرموده .
دفتر نهج البلاغه ، حكمت اندر حكمت است * عقل را از هر كدامين جاى حظّ و لذّت است
1 نقل فرموده امام پنجم ما از على ( ع ) * ( اين حقيقت را كه در آفاق گشته منجلى )
اين سخن را از پدر از حيدر كرارّ گفت * در خصوص توبه و ترغيب استغفار گفت
كان فى الارض امانان ، از عذا كردگار * رفته از آنها يكى و ديگرى شد ماندگار
آنكه از آنها به زودى جاى خالى كرد و رفت * بود پيغمبر ( ص ) ، كه وحى كردگار آورد و رفت
ديگرى امّا از آنها گاه و ناگه با شماست * عروهء مستحكم آحاد مردم با خداست
چنگ بايد زد به آن حبل اللهى با اميد * ( تا مگر باشيد ، روز نااميدى رو سپيد )
و آن امانى كه بجا مانده مداوم روى پا * آلت بخشندگى باشد شما را از خدا
آن به استغفار معروف است و توبه در كتاب * ( تا بدينسان گشت جارى در زبان آن جناب )
( پس در اين مورد چنين خوانديم ، وحى ايزدى * چشم عالم روشن است از اين پيام سرمدى )
( سورهء انفال را خوانديم در اين رابطه * از سر آغاز انضباط است و سرا پا ضابطه )
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ
« 1 »
2 تا تو بين امتّى ، كيفر نخواهد شد كسى * عقل و منطق كردهاند اين ماجرا را وارسى
هامش
( 1 ) سوره انفال آيه 33