نامهء 69 از نامههاى آن حضرت بحارث همدانى
( از اصحاب و ياران آن بزرگوار ) كه محور آن بر پايهء تعليم مكارم اخلاق و سجاياى پسنديده است و نامهء درازيست كه سيّد رضى ( ع ) قسمتى از آن را آورده است .
1 حمد بىپايان خداوند جهان را از انام * تهنيتها باد بر ختم رسالت مستدام
در فضائى بىريا ، بر حبل قرآن چنگ زن * كسب كن از ساحت آن ، پندهاى پر ثمن
بر حلالش رو بياور ، از حرامش دور باش * ( از كلامش پيروى كن ، صادقانه در معاش )
حقّهاى پيش از اين را باور آور هر چه بود * ( آنچه دادند انبياء ، معيارهاى رهنمود )
( آنچه آوردند بر ما انبياء راستين * در خور تأييد آن بالا بياور آستين
( از گذشته عبرتآموز و ز مانده پندگير * از چنين تغيير و تحويل ، هر چه زود اروند « 1 » گير )
چونكه بعضى از حوادث مثل بعضى ديگر است * آخرش چون اوّل است و جملگى را آخر است
طرح خلقت جملگى را كرده موهون بر زوال * ( طالب دنيا نخواهد يافت وضع ايدهآل )
آنچه دنيا بر تو داد آخر ز دستت مىبرد * پس فريب آن نخواهد خورد الّا بىخرد
يا حارث : خدا را بزرگ بشمار و ما سوى را كوچك انگار .
2 نام ايزد را بزرگ انگار ، فوق درك خويش * دقتآور وقت سوگند و تحالف « 2 » هر چه بيش
جز بوقتى كه نباشد از صلاحيّت دور * ( دور باشد ليكن از ريب و دروغ و قول زور
مرگ را بر ياد خويشآور فراوان زود زود * ( واعظى چون مرگ نيست همچون نخواهد نيز بود )
هامش
( 1 ) آزمايش و تجربه
( 2 ) با هم قسم خوردن