خطبهء 234 ( خطبهء قاصعه )
و من النّاس من يسمّى هذه الخطبة القاصعة مادّهء قاصعه از قصع بمعنى نشخوار كردن و يا خوار كردن مىباشد و وجه تسميهء اين خطبه به قاصعه آنست كه چون حضرت آن را براى اهل كوفه مىفرمود بر شتر مادهاى سوار بود كه نشخوار مىكرد و ديگر وجه تسميهء آن به ( خوار كردن ) آنست كه در آن شيطان را خوار و پست شمرده ) ولى وجه دوّم آن بسيار معتبر است . لطفا روى تأمّل و دقّت بخوانيد .
خطبهء حاضر كه ناميدند آن را قاصعه * در تدبّر هست بر انسان مفيد و نافعه
از براى جامعه باشد زبان پندگو * مىدهد بر چهرهء مؤمن ، صفاى آبرو
مىكند ابليس را ذمّ و نكوهش بىحساب * آنچه كرد از سجدهء آدم قصور و اجتناب
در تعصّب ، عقدهء او آشكار و ظاهر است * در حميّت نخوت او بىمثال و نادر است
اوّلين فرد است كو كرد از جهالت پيروى * همچنان فرد نخستين است اندر كجروى
هكذا اين خطبه در تحذير مردم قاطع است * در هدايت مشعل تابان و نور ساطع است
در طريقت ، هر زمان ياريگر است و رهنما * در سبيل خيرخواهى مرشد است و رهگشا
متن خطبه
( 1 ) شكر و حمد بىنهايت از برايا بر خدا * آنكه داراى جلال است و كمال و كبرياء
آنكه عزّ و مجد و قدرت را بنفس خود گزيد * روى اين قدرت جهان و ماسوا را آفريد
هيچ كس او را نگردانيده هرگز ناتوان * اقتدار هر كسى از اوست بر او ارمغان