خطبهء 227 دربارهء بعضى از صفات خداوند متعال و مدح رسول اكرم ( ص )
عندليب « 1 » باغ تقوا نوحه خوانى مىكند * از درون درج گوهر « 2 » درفشانى مىكند
( 1 ) حمد بيحدّ و كران بر كردگار لا يزال * آنكه تشريفش به اوهام است ، امرى بس محال
كنه ذاتش از قلوب و از مشاعر دور تر * ذات پاكش از عيون و از نواظر « 3 » دور تر
پردهها او را نپوشانند ، زيرا جسم نيست * ( و آنچه مستور است غير از جسم آن را اسم چيست )
( 2 ) از طريق خلقتى بر قدمت خود رهنماست * چونكه مخلوقات ، حادث « 4 » ، ليك قدمت با خداست
در شباهت ، كثرت مخلوق عالم در نما * دالّ بر اينكه نمىباشد شبيهى بر خدا
چونكه آن از ويژگيهاى صفات ممكن « 5 » است * وين صفات خاصّ ممكن ، در خدا ناممكن است
( الّذى صدق فى ميعاده - خداوند در وعدهء خود صادق است )
( 3 ) آنكه او در وعدهء خود با وفا و صادق است * برتر از امكان و بر هر چيز عالم فائق است
قسط را در بين مخلوقات ، ايفاء مىكند * حكم را طىّ عدالت ، طرح و اجراء مىكند
( 4 ) از وجود كلّ اشياء از طريق التفات * كرده استشهاد بر خلد و بقاء كنه ذات
بر توانا بودنش از عجز و ضعف كائنات * بر دوامش نيز ار محو زوال ممكنات
( تا گواه آيند خود بر اينكه اشياء رفتنى است * خالق مجموعهء اشياء خدا و او غنى است
هامش
( 1 ) بلبل
( 2 ) منظور : دهان است
( 3 ) ديدگان و لا تراه النّواظر اوّل همين خطبه ديدگان او را نمىبينند
( 4 ) آفريده
( 5 ) مخلوق