خطبهء 166 پندهاى وارده در آغاز خلافت به امّت
( 1 ) خالق سبحان ، خداوند جليل و لا شريك * قادر و حىّ و معين ، بر عالم امكان مليك
بهر انسانها فرستاده كتابى معتبر * در متون آن بيان فرموده حكم خير و شرّ
پيش رو گيريد راه خير ، حتّى تهتدوا * از بدىها منصرف باشيد حتّى تقصدوا
( پس شما را بر حقيقت مىرساند اين روش * گر شما آماده باشيد و مهيّا بر جهش )
( 2 ) بر حذر باشيد تا در جا نماند واجبات * تا بجنّت رهنمون گردد ، مكان موهبات
( با صميميّت بجاى آريد و خالص ، بيريا * اى خدا از من پذيرا باش بيچون ، اين دعاء )
آن حرامى كه به قرآن روشن آمد حكم آن * بر همه تحريم فرموده خداى مستعان
و آنچه را كه در صلاحيّت ندارد شكّ و ريب * پس در اين صورت حلال است و بدون نقص و عيب
احترام مسلمين را در لواى دين حقّ * كرده افزون و نموده بر فزونى مستحقّ
همچو با انگيزهء توحيد و حسن انقياد * حقّ شانرا در مواضع سخت با هم ربط داد
حالا امام عليه السلام صفت يك مسلمان واقعى را چنين ترسيم مىكند
( 3 ) پس مسلمان آن بود كه از زبان و دست او * كس نه بيند هيچ آسيبى ز جان و آبرو
نيست جائز بر مسلمانان زيان و زور خاص * تا مگر اينكه خدا واجب نموده چون قصاص
( 4 ) بهر امرى كه براى عامّه باشد امر خاص * مرگ مىباشد كه آن بر كس ندارد اختصاص
مردمى قبل از شما رفتند زين جا سر به سر * مرگ ميراند شما را هم مداوم پشت سر
مثل اينكه اينكه كاروانى را به تندى راندهاند * همچنان رانند آنها را كه باقى ماندهاند )
پس سبكتر باشد از اوزار سنگين دوشتان * بشنود آواى كوچ رفتگانرا گوشتان