خطبهء 152 سخنان آنحضرت ( در توحيد و صفات خداوند عزّ و جلّ )
( 1 ) حمد بيحد ، موجدى « 1 » را كه وجودش كبرياست * با وجود خلق خود بر هستى خود رهنماست
( چونكه مخلوقات را در دهر امكان ، موجدى است * جمع مخلوقات عالم بر وجودش شاهدى است )
( در پى ابداع مخلوقات ، در اين كارگاه * اخذ كرده ابتدائا ، بر خلود خود گواه )
اينكه مخلوقات ، هستند اى بسا با هم شبيه * زين نظر بر ما عيان كه نيست او را هم شبيه
( جسمها با هم شبيهند از جهات و در نمود * پس اگر مانند آنها بود او هم جسم بود )
( 2 ) بر قواى مدركه هرگز نگنجد كنه او * گر عموم نسلها دارند او را جستجو
( درك هر حسّيّه باشد با قواى مدركه * پس خدا حسّى نمىباشد بسان ذالك )
بهر او پوشش نمىباشد سواتر « 2 » يا ثياب * او كه خود نور است و از او نور گيرد آفتاب
صانع است و واحد و معبود ، امّا كائنات * جملگى مصنوع و محدودند يعنى ممكنات
( خداوند متعال واحد است ولى در محدودهء ارقام و اعداد نيست )
( 3 ) او يكى باشد نه در معناى واحد در شمار * آن يكى كه دوّمى را بر تصوّر در نيار
خالق است امّا كه در خلقت مر او را خستگى * مىنشايد همچنانكه بر خلايق بستگى
او سميع است و بصير ، امّا مر او را چشم و گوش * در توهّم بر نمىگنجد بذهن و عقل و هوش
او عيان است و هويدا نى بقربت در نظر * او جدا هست و مفارق نى بدورى چون سفر
ظاهر است امّا نه آن سان كه برؤيت ديدنيست * باطن است امّا نه آنطوريكه مخفى بود نيست
هامش
( 1 ) بوجود آوردنده
( 2 ) پوششها