خطبهء 144 از خطبههاى آن حضرت عليه السلام ( در فضائل و مناقب ائمّه اطهار )
( 1 ) كرد تا پيغمبران را بندگانى ناب و خاص * داد وحى آسمانى را به آنان اختصاص
حجّتند ايشان بمردم هم دليل و رهنما * تا نماند هيچ كس را عذر و حجّت بر خدا
بندگانرا كرد دعوت از طريق انبياء * بر سر راه هدايت ، سوى حقّ و اتّقاء
با زبان راستى و قول صدق و خلق نيك * جانب خشنودى و مرضات « 1 » ربّ لا شريك
( كرد احوال عموم مردمانرا آشكار * نى از اينكه بوده قبلا بهر او ناآشكار )
( 2 ) آنچه از اسرار مكنون « 2 » موج دارد در درون * نيست هرگز از تجليّگاه علم او برون
در نظام اين جهان و بعثت پيغمبران * نيست منظورى به غير از آزمون بندگان
مىرود هر صاحب تقوا و ايمان در بهشت * ليك اصحاب جهنّم را بهشت از دست هشت « 3 »
( 3 ) پس كجا باشند آنان كه به زعم خامشان * رتبت ايشان بسى بالاتر است و نامشان
بر همه اسرار خلقت راسخ « 4 » و داراى صيت « 5 » * سرشناس علم تأويلند جز ما اهلبيت
ادّعاى جملهء ايشان دروغ و نابجاست * بلكه ظلم و غارت و نوعى خيانت بهر ماست
( 4 ) داده چون ما را خدا عزّ و مقام و برترى * كرده اعطا بهرمان ديهيم « 6 » و تاج رهبرى
ليك ايشان را ز هر چيزى فرو بگذاشته * از عطا محروم و از نعمت مؤخّر داشته
مسألت دارند از ما راه حق را رستگان * روشنى خواهند از ما در دجى « 7 » گمگشتگان
( 5 ) پيشوايان از قريشند و ز نسل هاشمند * در امانت استوار و در امامت قائمند
هامش
( 1 ) خشنودى
( 2 ) در كنايه ( پنهان )
( 3 ) بيرون شد
( 4 ) رسوخ كننده
( 5 ) آوازه
( 6 ) كلاه شاهى
( 7 ) تاريكيها