دوم فردى مهيب و درشت خو و به اعتراف خود سنّيها خشن بود و همه از او مىترسيدند و روايات مربوط به آيه فوق نيز بسيار زياد و صحيح است ، حال با اين كيفيت چرا نتوانستند آيه فوق را جزء قرآن قرار دهند و دو سوره معوّذتين را با وجود نفرتى كه بعضى از سردمداران از آنها داشتند ، نتوانستند حذف كنند ؟ در مورد دو سوره فوق در آينده صحبت خواهد شد ، اما بايد گفت : دليلى بر اين مطلب نيست ، جز آنكه قرآن از طرف خداوند حفظ مىشود و طبيعت قرآن نيز به گونهاى است كه كلام اجنبى را از خود مىراند و هيچ سخن فصيح و بليغى را ياراى مقابله با كلام آسمانى نيست .
حذف آيه « لو حميتم . . . »
روايت شده است كه ابىّ بن كعب ، آيه 26 سوره فتح را چنين مىخواند : « إذا جعل الذين كفروا فى قلوبهم الحمية حمية الجاهلية و لو حميتم كما حموا لفسد المسجد الحرام فأنزل الله سكينته على رسوله . . . ، هنگامى كه كافران در دل خويش تعصب جاهلى را قرار دادند اگر شما نيز مثل آنان تعصب داشته باشيد ، مسجد الحرام به فساد كشيده خواهد شد ، پس خداوند آرامش خود را بر رسول خويش نازل فرمود . . . »
به عمر خبر رسيد كه ابّى بن كعب آيه را اين گونه خوانده است . عمر سخت ناراحت شد و به دنبال او فرستاد . در آن حال ، ابى بن كعب مشغول مداواى شترش بود . وى نزد عمر آمد و عدهاى از مردم ، از جمله زيد بن ثابت نيز در آنجا بودند . عمر گفت : چه كسى حاضر است سورهء فتح را بخواند ؟ زيد بن ثابت به همان صورت موجود خواند . ناراحتى عمر بيشتر شد در اين حال أبى به او گفت : « آيا مىخواهى حرف بزنم ؟ » عمر گفت : « بگو » گفت : « تو خوب مىدانى كه من پيش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مىرفتم و آن حضرت آيات را