اماميه همچنين مى گويند : تبرى جستن از على ( ع ) جايز نيست هر چند سوگند خورنده راستگو باشد . در آن صورت بايد كفاره سوگند دهد و مى گويند : حكم تبرى جستن از خداوند متعال و پيامبر و على و هر يك از ائمه عليهم السّلام يكى است و جايز نيست . و مى گويند : اگر كسى را مجبور به دشنام دادن كنند جايز است كه دشنام دهد و جايز نيست كه در آن مورد ايستادگى كند و خود را براى كشته شدن تسليم سازد .
اما در صورتى كه كسى را مجبور به تبرى جستن كنند جايز است كه در آن مورد براى كشته شدن تسليم شود و البته جايز است كه ظاهرا تبرى هم بجويد ولى بهتر اين است كه تسليم كشته شدن شود .
معنى گفتار على كه فرموده است : « انى ولدت على الفطرة »
مسئلهء پنجم : اگر گفته شود چگونه على عليه السّلام علت نهى تبرى جستن از خود را اين موضوع قرار داده كه فرموده است : « من بر فطرت [ صحيح ] متولد شدهام . » و اين تعليل ، به ايشان تخصيص ندارد زيرا هر كس بر فطرت [ صحيح ] متولد مىشود ، و پيامبر ( ص ) فرموده است : « هر مولودى بر فطرت متولد مىشود و همانا كه پدر و مادرش او را يهودى يا مسيحى مى كنند » .
پاسخ اين است كه على عليه السّلام نهى از برائت از خود را به مجموعهء علتهايى دانسته است كه عبارت است از : تولدش بر فطرت و اينكه از همگان بر ايمان آوردن به خدا و هجرت ، پيشگام تر بوده است و فقط به يكى از اين علتها نپرداخته است و مقصودش از ولادت بر فطرت اين است كه در دوره جاهلى زاده نشده است .
و چنان كه مى دانيم على عليه السّلام در سال 30 بعد از عام الفيل متولد شده و پيامبر ( ص ) چهل سال پس از عام الفيل به پيامبرى مبعوث گرديد . و در اخبار صحيح آمده است كه پيامبر ( ص ) ده سال پيش از مبعث آواى فرشتگان را مى شنيد و پرتوى مى ديد ولى كسى او را مورد خطاب قرار نمى داد و اين امور ، مقدمات تحكيم پيامبرى ايشان بود و در واقع حكم اين ده سال همچون حكم ايام رسالت آن حضرت است و كسى كه در آن سالها متولد شده و در دامن پيامبر و با تربيت او پرورش يافته است همچون كسى است كه در دوره پيامبرى رسول خدا متولد شده باشد و او زادهء دورهء جاهلى محض شمرده نمى شود و حال چنان شخصى با احوال ديگر صحابهء پيامبر ( ص ) كه بخواهند خود را در فضل نظير او بدانند تفاوت دارد . و روايت شده است سالى كه