مى دارد : شجاعت و سخاوت » .
بشر بن معتمر - از مشايخ قديمى ما - معتقد به تفضيل على عليه السّلام بوده و مى گفته است كه على ( ع ) شجاع ترين و سخاوتمندترين خلفا بوده است . اعتقاد به تفضيل على ( ع ) از بشر بن معتمر به عموم مشايخ بغدادى ما و بسيارى از معتزليان بصره سرايت كرده است .
نضر بن راشد عبدى در جنگ با تركان به هنگام حكومت جنيد بن عبد الرحمن - مرى و دوره خلافت هشام بن عبد الملك در حالى كه مردم مشغول جنگ بودند نزد همسرش رفت و گفت : چگونه خواهى بود هنگامى كه مرا بكشند و خون آلوده در گليمى پيش تو آورند او گريبان چاك كرد و بانگ برداشت كه : اى واى نضر گفت : بس است كه اگر همه زنان براى من زارى كنند باز هم از شوق به بهشت ، با آنان مخالفت خواهم كرد . سپس بيرون آمد و چندان جنگ كرد تا كشته شد و او را در گليمى نهاده پيش همسرش بردند ، و در آن حال از لاى گليم خون مى چكيد .
ابو الطيب متنبى گويد : « چون قصد رسيدن به شرفى كه آهنگ آن دارى كنى ، به آنچه كه فروتر از ستارگان است قناعت مكن ، كه مزه مرگ در كار كوچك همچون مزه آن در كار بزرگ است . اشخاص ترسو چنان مى پندارند كه ترس و بيم دور انديشى است و حال آنكه اين خدعه سرشت فرومايه است . . . » به ابو مسلم به هنگام نوجوانيش گفته شد ترا چنين مى بينيم كه بسيار به آسمان مى نگرى گويى مى خواهى استراق سمع كنى يا منتظر نزول وحى هستى گفت : نه ، ليكن مرا همتى بلند و نفسى بلند پرواز است ، هر چند همچون فرودستان مى زيم و روحيهاى متواضع دارم . گفتند : چه چيزى دردت را درمان مىكند و جوش و خروشت
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 147
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص١٤٧