« احمدبن اسحاق ! خداى تبارك و تعالى از زمانى كه آدم عليه السلام را آفريده است ، زمين را خالى از حجّت خدا بر خلق نگذاشته و تا قيام قيامت ، خالى نمىگذارد ، به وسيلهء او بلا را از اهل زمين بر طرف مىكند و به وسيلهء او باران مىبارد و به وسيلهء او بركات زمين را بيرون مىسازد ! »
راوى مىگويد : عرض كردم : يابن رسول اللَّه ! پس امام و خليفهء پس از شما كيست ؟ امام عليه السلام فورى از جا بلند شد و وارد اتاق گرديد و سپس بيرون آمد در حالى كه پسر بچهاى از پسران سه ساله روى شانهاش ؛ صورتش مانند ماه شب چهارده مىدرخشيد ، فرمود : « اى احمدبن اسحاق ! اگر كرامت تو بر خداى عزّوجلّ و بر حجّتهاى خدا نبود هر آينه پسرم را بر تو عرضه نمىكردم ؛ همانا او همنام رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم و كنيهاش كنيهء اوست و آن كسى است كه زمين را پر از عدل و داد مىكند همان طورى كه پر از ظلم و جور شده است .
اى احمدبن اسحاق ! مثل او در اين امت بمانند خضر عليه السلام است و مَثَل او مَثَل ذوالقرنين است به خدا سوگند كه او چنان غيبتى مىكند كه هيچ كس از هلاكت رهايى نمىيابد مگر كسى كه خداوند متعال او را بر اعتقاد به امامت وى ثابت قدم داشته و در آن باره موفّق به درخواست تعجيل وى فرموده است ! » .
احمدبن اسحاق مىگويد : عرض كردم : مولاى من ! آيا او نشانهاى دارد كه قلبم به آن علت مطمئن شود ؟ آن پسربچه با شنيدن سخن من به زبان عربى فصيح سخن گفت و فرمود : « منم بقيّةاللَّه در روى زمين و انتقام گيرندهء از دشمنان او . بنابراين اى احمدبن اسحاق به دنبال اثر پس از مشاهده عين ( صاحب اثر ) نبوده باش ! » .
مسند الإمام العسكري (ع) (مسند امام عسكرى ع) (فارسى) — صفحة 189
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص١٨٩