اخبارى و ابوعكرمه ضبى و ابوسعيد سكرى و ميمونبن ابراهيم كاتب و ديگران حكايت كرده است .
ابن سكيت نيز از اصمعى و ابوعبيده و فراء و ديگر كسان روايت كرده است و كتابهاى او نيكو و درست است ؛ از جمله : « اصلاح المنطق » و كتاب « الالفاظ » و « معانى الشعر » و « الطب والابدال » . و كسى در علم نحو همتاى او نبود و در نظر و عقيدهاش گرايش به مذهب كسانى داشت كه علي بن ابىطالب - رضى الله عنه - را بر ديگران مقدم مىداشتند .
احمدبن عبيد مىگويد : ابن سكيت دربارهء اين كه نديم متوكّل شود با من مشورت كرد و من او را نهى كردم ولى او حرف مرا به حسادت حمل كرد و به دعوت همدمى وى پاسخ مثبت داد و در آن بين كه با متوكّل بود ، معتز و مؤيد آمدند ، پس متوكّل گفت : يعقوب ! كدام يك نزد تو مجبوبترند ؛ اين دو پسر من يا حسن و حسين ؟ ابن سكيت از پسران او چيزى نگفت و حسن و حسين - رضىاللَّه عنهما - را به خاطر شايستگىهايشان نام برد .
متوكّل به افراد ترك دستور داد با لگد بر شكم او كوبيدند و او را به سرايش بردندو روز بعد از دنيا رفت !
ابوالعباس ثعلب مىگويد : ابن سكيت در انواع علم دست داشت و پدرش مرد صالحى بود . وى از جمله اصحاب ابوالحسن كسائى ، و به علم عربيت به خوبى آشنا بود ، و همين مسأله باعث شد كه مردم به سراغ يعقوب مىرفتند وى شعر ابوالنجم عجلى را بررسى و تلخيص كرده بود و من از او خواستم تا آن را به من بدهد و از روى آن نسخهبردارى كنم ! ولى او گفت : به ابوالعباس قسم خوردهام كه زن طلاق باشم اگر آن را به كسى بدهم ولى اينك در حضور تو است از روى آن بنويس و من روز
مسند الإمام الهادي (ع) (مسند امام هادى ع) (فارسى) — صفحة 540
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٥٤٠