ابو مخنف مى گويد : و چون مردم كوفه پيش على ( ع ) آمدند بر او سلام دادند و گفتند : اى امير المومنين ، سپاس خداوندى را سزد كه ما را به همكارى با تو اختصاص داد و ما را با يارى دادن تو گرامى داشت ما با كمال ميل و بدون اكراه دعوت ترا پذيرا شديم ، اينك فرمان خود را به ما ابلاغ فرماى .
گويد : در اين هنگام على ( ع ) برخاست و خداى را سپاس و ستايش كرد و بر رسول خدا ( ص ) درود فرستاد و سپس چنين فرمود : « خوش آمد بر اهل كوفه باد ، خاندانهاى اصيل و سرشناس و مردم با فضيلت و شجاع عرب كه از همه اعراب نسبت به رسول خدا و اهل بيت او دوستى بيشترى دارند ، و به همين سبب است كه چون طلحه و زبير بدون هيچ ستم و بدعتى از سوى من ، بيعت و عهد مرا شكستند ، از شما يارى خواستم و فرستادگان خويش را پيش شما گسيل داشتم . سوگند به جان خودم اى مردم كوفه اگر شما مرا يارى ندهيد همانا اميدوارم كه خداوند شر غوغاى مردم و سفلگان بصره را از من كفايت فرمايد ، با توجه به اينكه عموم مردم بصره و سرشناسان و اهل فضل و دين از فتنه كناره گرفتهاند و از آن رويگردانند . » در اين هنگام سالارهاى قبيلهها برخاستند و سخن گفتند و يارى خويش را اعلام كردند و امير المومنين ( ع ) فرمانشان داد كه به سوى بصره كوچ كنند .
خطبه ( 34 )
خطبهيى كه امير المومنين عليه السلام پس از جنگ نهروان ايراد فرموده و از مردم خواسته است براى جنگ با شاميان آماده شوند .
[ در اين خطبه كه با عبارت « اف لكم لقد سئمت عتابكم » ( اف بر شما ، همانا از سرزنش كردن شما هم رنجيده و دلتنگ شدم ) شروع مىشود ، پس از توضيحات لغوى و آوردن ابياتى ، كه سرودهء خود ابن ابى الحديد است ، اين مطالب تاريخى طرح شده است ] : امير المومنين عليه السلام اين خطبه را پس از فراغ از جنگ خوارج ايراد فرموده است . على ( ع ) در نهروان برخاست و حمد و ثناى خدا را بر زبان آورد و سپس چنين گفت : همانا خداوند شما را نيكو نصرت داد و هم اكنون و بر فور به سوى دشمنان