خطبه ( 11 )
اين خطبه به هنگام تسليم رايت در جنگ جمل به جناب محمد بن حنفيه و خطاب به او ايراد شده است .
[ در اين خطبه كه با عبارت « تزول الجبال و لا تزل » ( اگر كوهها از جاى خود حركت كرد تو از جاى خود حركت مكن ) شروع مىشود چنين آمده است ] :
كشته شدن حمزة بن عبد المطلب
حمزة بن عبد المطلب جنگجويى سخت گستاخ بود و در جنگ توجهى به جلو و پيش روى خود نداشت . جبير بن مطعم بن عدى بن نوفل بن عبد مناف روز جنگ احد به بردهء خود وحشى گفت : اى واى بر تو همانا على در جنگ بدر عمويم طعيمة را ، كه سرور بطحاء بود ، كشته است ، اينك اگر امروز بتوانى او را بكشى آزاد خواهى بود و اگر محمد را بكشى آزادى و اگر حمزه را بكشى آزادى كه هيچكس جز اين سه تن همتاى عموى من نيست . وحشى گفت : اما محمد كه يارانش اطراف اويند و او را رها نمى كنند و به خود نمى بينم كه بر او دست يابم . اما على دلاورى آگاه و مواظب همه جانب است و در جنگ همه چيز را زير نظر دارد ، ولى براى تو حمزه را خواهم كشت زيرا مردى است كه در جنگ جلو خود را هم نمى نگرد .
وحشى در كمين حمزه ايستاد و چون حمزه برابرش رسيد به همان روش كه حبشى ها زوبين پرتاب مى كنند به حمزه زوبين پرتاب كرد و او را كشت .