XIX
( بادليان 125 پ - 127 ر ، علوي 60 - 61 )
من كتاب الاخلاق للفارابي
« 1 » ومن قوله أيضا : اما ما يظن بابى نصر في كلامه في ما شرحه من كتاب الاخلاق . . . انما بعد الموت المفارقة والا سعادة الا السعادة المدنية ، والا وجود الا للوجود المحسوس ، وان ما يقال إن بها وجود آخر غير الوجود المحسوس خرافة العجائز .
هامش
( 1 ) - ابن طفيل ( م 571 ) در حي بن يقظان ( ص 14 چاپ مكتبة النشر العربي در 1935 با ديباچهء جميل صليبا وكامل عياد در دمشق - ص 62 چاپ احمد امين 1952 در مصر - ص 12 چاپ جميل صليبا در 1962 در دمشق - ص 60 و 61 مؤلفات ابن باجه از علوي ) گويد كه آنچه از دفترهاى فارابى بما رسيد بيشترش در منطق است ودر سخنان فلسفي از آنها بسيار شك است أو در الملة الفاضلة گويد كه جانهاى بدكاران پس از مرگ با رنجهاى بىشمارى جاويد مىمانند . در سياست مدنى گفته كه آنها با مرگ نيست مىشوند . جز جانهاى برتران را جاودانگى نيست . أو در شرح كتاب اخلاق از اندكى از سعادت انساني ياد كرده وگفت كه آن در همين زندگى دنيوي است وآنچه جز اين گفتهاند بيهوده است وفسانههاى پير زنان .
أو با اين سخن همگان را نوميد ساخته ونيكوكار وبدكار را يكسان كرد چنين لغزشى را بخشايش نيست گذشته از اينكه أو نبوت را خيالي بيش نمىداند وفلسفه را از آن برتر مىبيند .
در أنموذج العلوم ( م 13 ص 304 ) سخنى ديگر در اين باره آمده است .