است : كسى كه از ما نيست و خود را داخل مىكند و كسى كه از ماست ولى خود را از جمع ما بيرون مىكند و آن كه مىگويد : اين دو گروه را از اسلام بهرهاى است . » . « 1 »
32 - ابن طاووس از محمّدبن عجلان نقل كرده مىگويد : از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىگفت : « علي بن حسين عليهما السلام همين كه ماه رمضان وارد مىشد هيچ بنده و كنيزى را نمىزد . و هر گاه بنده و كنيزى گناهى مىكرد ، نزد خود مىنوشت : فلان غلام فلان كنيز فلان روز مرتكب گناهى شده است و مجازات نشده ، مجازات آنها جمع مىشد تا آخرين شب ماه رمضان همهء آنها را صدا مىزد و در اطراف خود جمع مىكرد سپس آن نوشته را بيرون مىآورد آن گاه مىگفت : فلانى تو اين كار را كردهاى و مجازاتت نكردهام آيا به خاطر دارى ؟ او مىگفت : آرى يابن رسول اللَّه ! تا به آخرين نفر مىآمدند و براى همه توضيح مىداد و تقرير مىكرد آن گاه در وسط آنها سرپا مىايستاد و به ايشان مىگفت : با صداى بلند بگوييد :
يا علي بن حسين ! پروردگار تو همان طورى كه مىدانى خطاهاى تو را شمرده چنان كه تو اعمال ما را شمردهاى ! و نزد خدا كتابى است كه هيچ ريز و درشتى از آن چه را انجام داده ا ى فرو گذار نكرده است مگر آن كه برشمرده است و هر چه را انجام دادهاى در نزد او حاضر مىبينى همان طورى كه ما اعمال خود را در نزد تو حاضر يافتيم ، بنابراين تو از ما بگذر و بر ما ببخش چنان كه از خداى بخشنده اميد بخشش دارى و همان طورى كه دوست دارى خداوند مقتدر از تو بگذرد تو هم از ما بگذر
هامش
( 1 ) - بحارالانوار : 46 / 102 .