كما نقول في قبح تكليف ما لا يطاق ( أنّ فيه وجه قبح ) وإن كان فيه وجه حسن بأن يكون لطفا لغيره .
والثاني : أنّ الغيبة تنقض طريق وجوب الإمامة في كلّ زمان ، لأنّ كون النّاس مع رئيس مهيب متصرّف أبعد من القبيح لو اقتضى كونه لطفا واجبا في كلّ حال ، وقبح التكليف مع فقده لا نتقض بزمان الغيبة ، لأنّا في زمان الغيبة نكون مع رئيس هذه صفته أبعد من القبيح ، وهو دليل وجوب هذه الرئاسة ، ولم يجب وجود رئيس هذه صفته في زمان الغيبة ولا قبح التكليف مع فقده ، فقد وجد الدّليل ولا مدلول وهذا نقض الدّليل .
شرح
همانطور كه ما در مورد قبح تكليف به ما لا يطاق « 1 » مىگوييم : اگر چنانچه وجه حسن وخوبى هم داشته باشد از جمله اينكه در حقّ بندگان لطف باشد در اين صورت باز هم قبح وزشتى وجود دارد .
اشكال دوم : اعتقاد به غيبت ، موجب نقض مسئلهء لزوم وجود امام در همه زمانها مىشود ، چراكه مردم به بركت وجود رهبر وامامي باهيبت ، مقتدر وصاحباختيار ، كه وجودش در هر حالي لطف وواجب الهى باشد از اعمال قبيح وزشت دور مىشوند [ به اين معنا كه وقتي امامي بااقتدار وقدرت ، در صحنه زندگى مردم حضور داشته باشد ، مردم توسط أو از اعمال زشت نهى شده ومكلف به ترك آنها مىشوند ، در نتيجة از ارتكاب به آنها دور مىشوند ] . در حالىكه به سبب اعتقاد به وجود امام در زمان غيبت واز طرفي با حاضر نبودن امام ، قبح تكليف به ما لا يطاق نقض مىشود ، به خاطر اينكه ما در زمان غيبت با وجود امامي با خصوصيات وويژگىهاى بالا از اعمال زشت وقبيح دور مىشويم و [ از طرفي ] وجود امام دليل بر وجوب امامت ورهبرى است .
هامش
( 1 ) . تكليف به ما لا يطاق به اين معنا است كه شخص به انجام عملي موظف شود كه بيش از حدّ توان وطاقت اوست واينگونه تكليف كردن ضرورتا قبيح است چون مكلف نمىتواند كارى را انجام دهد كه موظف به انجام آن شده است .