ومثل ما حكيناه أيضا قصّة أصحاب الكهف وقد نطق بها القرآن وتضمّن شرح حالهم واستتارهم عن قومهم فرارا بدينهم .
ولولا ما نطق القرآن به لكان مخالفونا يجحدونه دفعا لغيبة صاحب الزّمان عليه السّلام ، وإلحاقهم به ، لكن أخبر اللّه تعالى أنّهم بقوا ثلاثمائة سنة مثل ذلك مستترين خائفين ، ثمّ أحياهم اللّه تعالى فعادوا إلى قومهم ، وقصّتهم مشهورة في ذلك .
وقد كان من أمر صاحب الحمار الّذي نزل بقصّته القرآن وأهل الكتاب يزعمون أنّه كان
شرح
« غيبت أصحاب كهف »
نمونه ديگر آنچه كه [ از باب غايب شدن طولانى ] گفتيم ، قصه أصحاب كهف است كه قرآن كريم شرححال آنها را بيان فرموده ؛ از جمله فرار ايشان به خاطر ديندارى ومخفى شدن از مردمشان واگر قرآن كريم ماجراى أصحاب كهف را بيان نكرده بود ، مخالفين ما براي نپذيرفتن غيبت امام زمان عليه السّلام قصه آنها را بهطور كلى انكار كرده وآنها را هم به جريان امام زمان ملحق مىكردند [ وغيبت آنها را هم نمىپذيرفتند ] . امّا خداوند متعال خبر داده كه ايشان سيصد سال باقي ماندند ومانند امام زمان عليه السّلام خائف ودر غيبت به سر مىبردند ، بعد از اين همه سال ، خداوند ايشان را زنده كرد [ واز خواب بيدار كرد ] وبه طرف مردم وقومشان برگشتند . قصه أصحاب كهف در اين باب مشهور است . « 1 »« غيبت صاحب حمار »
از جمله غيبتها جريان شخصي « 2 » است كه قرآن داستان آن را به همراه الاغ أو بيان كرده است . « 3 »هامش
( 1 ) . سوره كهف / آية 9 و 26 .
( 2 ) . در احتجاج طبرسى از هشام بن حكم ، از امام صادق عليه السّلام نقل شده كه وى ارمياى پيامبر بوده است . در تفسير عياشى از طريق أبا بصير از امام صادق عليه السّلام [ ج 1 ، ص 140 ] در تفسير قمى هم به نقل از امام صادق عليه السّلام همين بيان آمده است [ ج 1 ، ص 90 ] با توجّه به روايات متعدد به نظر مىرسد كه صاحب حمار ، ارمياى نبي بوده است .
( 3 ) . سوره بقره / آية 259 .