تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 272

مساهمون:

ص٢٧٢
كه با فعل مقرون باشد و رذالت قول آنست كه با فعل نباشد چنان كه فضيلت رعد و برق آنست كه با باران باشد .

خطبه 10 و من خطبة له ع

قص - الا و ان الشيطان قد جمع حزبه و استجلب خيله و رجله

ج - بيدار شويد و بدانيد كه ابليس جمع كرد گروه خود را و بهم رساند سواره و پياده خود را . اين كلام مذمتست اصحاب جنگ جمل را يعنى طلحه و زبير و عايشه و لشكر ايشان و مراد از گروه ابليس و سوار و پياده وى ايشانند زيرا كه هر كه [ 104 آ ] مخالف و محارب حضرت ع است مخالف خدا و رسول خداست و هر كه مخالف و محارب خدا و رسول خداست بلا شك از گروه ابليس و سوار و پياده اوست . و ان معى لبصيرتى و بدانيد كه با من كمال عقل و تمام بصيرت همراه است تميز حق از باطل و هدايت و معرفت راه راست نزد منست و از پيش من به ديگران مى رسد هر كه از من روى گرداند هرگز به حق نرسد . ما لبست على نفسى منزهم از نفس اماره كه بر من تلبيس كند و نفس مطمئنه مرا به راه غير حق دلالت كند چنان كه ساير مردمان را مى باشد . و لا لبس على و هرگز از جن و انس نتوانست كه بر من تلبيس كند و حق را بر من بپوشاند زيرا كه معصومم و تميز حق و باطل و معرفت آن نزد منست پس چگونه كسى بر من تلبيس كند . و ايم اللّه لا افرطن لهم حوضا انا ماتحه لا يصدرون عنه و لا يعودون اليه به حق خداى كه جز او خداى نيست كه پر خواهم كرد از براى ايشان حوضى را كه من ساقى آن حوض باشم كسى كه به آن حوض رسد غرق شود و باز نگردد از آن حوض و اگر باز گردد ديگر به آنجا رجوع نكند . اين كلام استعاره است و غرض آنست كه اسباب محاربه طلحه و زبير و اتباع اى شام مهيا گردانيدم و با ايشان جنگى

هامش
( 1 ) سپه : مذمت اصحاب جنگ جمل است
( 2 ) آستانه ( خدا و ) را ندارد .
( 3 ) سپه : ويست
( 4 ) ش 295 : اما