نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 257

و اسير و نگونسارى با شما مى گويند و شما را خبر مى دهند و از براى شما بيان مى كنند كه متابعت من بر شما واجبست و از ايمانست و مخالفت من حرام و كفر است اگر چه اين چيزها در حقيقت سخن گو نيستند فاما بيان حال اين چيزها در وضوح و روشنى به منزله مقال لسانيست پس گويا كه اين چيزها در حقيقت سخن گو شدند و با شما سخن مى گويند و از براى شما بيان مى كنند . غرب راى امرى تخلف عنى اين كلام ذم است بر آنها كه تخلف كردند از آن حضرت يعنى غايب شد فكر و فهم آن كسان كه از من تخلف كردند و مخالفت من ورزيدند و سفيه و نادان و احمق بودند زيرا كه [ 97 ب ] يا ايشان اين قدر فهم نداشتند كه بدانند كه مخالفت آن حضرت قبيح و مضر است يا دانستند ولى عناد كردند و بهر تقدير سفاهت و حماقت ايشان ثابت است . ما شككت فى الحق مذ اريته هرگز يقين من در حق تزلزل نيافت و شك و وهم نزديك پيرامن علم و يقين من راه نكرد اين نيز اشارتست به آنكه متابعت آن حضرت واجب است زيرا كه معصوم است و سهوى و شكى و تزلزلى و مانند اينها كه غير آن حضرت را عارض مىشود نسبت به آن حضرت محال است و كسى كه چنين باشد واجب الاتباع و مفترض الطاعه باشد پس متابعت آن حضرت لازم باشد لم يوجس موسى خيفة على نفسه اشفق من غلبة الجهال و دول الضلال حضرت موسى ع بر نفس خود نترسيد بلكه به جهت هجوم عوام و جهال و خروج اهل ضلال ترسيد اين كلام اشارتست به آنكه حق سبحانه و تعالى در قرآن فرمود كه : فَأَوْجَسَ فِي نفَسْهِِ خِيفَةً مُوسى يعنى چون سحره ريسمانها و عصاها را كه جادو كرده بودند