نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 254

و بما كه اهل بيت پيغمبريم از تاريكى شب ضلالت و جهالت به نور صبح صادق لاحق شديد . و قر سمع لم يفقه الواعية كرباد آن گوشى كه صاحب آن گوش بوسيله وى علمى و حكمتى فهم نكند و مقاصد كتب الهى را درك نكند « و حق را از باطل تميز ننمايد » و سخنان انبيا و اوليا را نفهمد . غرض حضرت ع ازين كلام توبيخ و تشنيع آنهاست كه به آن حضرت مخالفت كردند با آنكه قدر و مرتبه ايشان از آن حضرت بالا گرفت و حاصلش آنست كه با وجود آنكه مرتبه از ما يافتيد و شرف و فضيلت از ما حاصل كردند بر ما تكبر مى ورزيد و مخالفت مى كنيد و مواعظ و نصايح ما را گوش نمى داريد و آيات و بينات ما را كه مقتضى متابعت و موجب اطاعت است درك نمى كنيد پس گوش شما به كرى اولى و احق است . و كيف يراعى النباة من اصمته الصيحه چگونه درك كند و بشنود آواز پست ضعيف را كسى كه او را آواز بلند قوى مانع شده است از شنيدن آن آواز ضعيف اين كلام نيز تشنيع و تعريض است به آن مخالفان و حاصلش آنست كه شما دعوت و نصيحت خدا و رسول خدا را نمى شنويد كه در غايت قوت و بلنديست و نمى فهميد چگونه مواعظ مرا بشنويد و بفهميد كه نسبت به كلام خدا و رسول خدا ضعيف و پست است زيرا كه مقرر است كه آواز بلند و قوى مانع است از شنيدن آواز پست ضعيف . مقصود آنست كه كسى كه به كلام خدا و رسول خدا التفات نكند و اوامر و نواهى ايشان را به گوش هوش فرا نگيرد . اوامر و نواهى مرا نيز گوش نكند و نخواهد شنيد . ربط جنان [ 96 ب ] لم يفارقه الخفقان ثابت و مطمئن بادا آن