نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 184

و هر چه در عالم واقعست از خير و شر همه ازين دو خداست . و مى گويند كه بعد از مدت مديد و عهد بعيد در ميان اين دو خدا محاربهء عظيم واقع شد ملايكه در ميان ايشان در آمدند و مصالحه كردند برين وجه كه عالم سفلى كه عالم عناصر است از آن خداى باشد كه فاعل شر است مدت هفت هزار سال و اين طايفه را ثنويه نيز خوانند . و اما آن قسم ديگر كه منسوب شريعتى نيستند و ايشان را كتابى نيست بعضى از ايشان دهريه بودند و ايشان وجود خالق و بعث و نشور و نبوت شريعت و توابع و لواحق آن را همه منكرند و مى گويند كه وجود و حيات به طبيعت است و فنابه دهر يعنى زمانه چنان كه حق سبحانه و تعالى در قرآن از ايشان خبر داده و فرموده كه : وَ قالُوا ما هِيَ إِلّا حَياتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَ نَحْيا وَ ما يُهْلِكُنا إِلَّا الدَّهْرُ يعنى گفته‌اند آن كافران كه نيست اين زندگانى بالاتر از زندگانى ما الا زندگانى دنيا [ زندگانى ] مى كنيم در اين دنيا و هلاك نمى كند ما را الا زمانه . و اين طايفه را معطله نيز خوانند و بعضى مقرند به وجود خالق اما بعث و اعاده را منكرند چنان كه [ 71 ب ] حق سبحانه و تعالى در قرآن از ايشان حكايت كرد و فرمود كه : وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَ نَسِيَ