نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 183

قسم دوم ديگر آن بودند كه منسوب هيچ شريعتى نبودند بلكه اهل اهوا و آراء بودند . و قسم اول كه يهود و نصارى و سمره و صابه و مجوسند دين ايشان مضمحل شده بود و از دست ايشان بيرون رفته بود و علم به دين خود نداشتند بلكه چيزى چند از روى گمان و خيال مى گفتند و بيشتر اهل تشبيه بودند و جسميت به حق سبحانه و تعالى نسبت مى كردند چنان كه حق سبحانه و تعالى از ايشان حكايت كرد و در قرآن فرمود كه : وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللّهِ وَ يعنى يهود و نصارى گفتند كه ما پسران خداييم و دوستان وى ايم و فرمود كه : وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللّهِ وَ قالَتِ النَّصارى الْمَسِيحُ ابْنُ اللّهِ يعنى يهود گفتند كه عزيز پسر خداست و نصارى گفتند كه عيسى مريم پسر خداست . و سمره طايفه‌اى اند از يهود كه تابع سامرى شده بودند و گوساله پرستيدند . و صابه طايفه‌اى اند از نصارى « كه ايشان ستاره‌پرست بودند . مجوس طايفه‌اى اند كه ايشان كتاب پيغمبر خود را سوخته » و پيغمبر خود را كشتند و بعد از آن ندانستند كه چه چيز را اعتقاد كنند و بچه چيز عمل كنند كسى در ميان ايشان پيدا شد و دعوى كرد كه من كتاب شما را ياد دارم پس چيزى چند از روى افترا و هواى نفس پيدا كرد و نوشت و گفت ايشان را كه كتاب شما چنين بوده و دين شما اينست همه مجوس به آن گرويدند و اعتقاد كردند و مذهب و ملت خود ساختند و به آن عمل كردند . و از جمله معتقدات ايشان آنست كه خدا دواند : يكى فاعل خير و ديگرى فاعل و شر