190 - - 63 . خدا را در هر نعمتى حقّى است ، هركه آن را ادا كند ، افزونش كند و هركه كوتاهىكند ، نعمتش را درمعرض نقمت وتباهى نهاده است :
پسبايدخداوند شما را از نعمتها بيمناك ببيند ، همان گونه كه در محنتها ، اميدوارتان مىبيند .
و هركس خداوند بهرهاش را فراخ كند و آن را آزمايشى از سوى خداوند نبيند ، خود را از چيزىترسناك ، ايمن پنداشته است و هركسخداوند روزگارى بر او سخت گيرد و آن را آزمايشى از سوى خداوند نبيند ، اميد [ به پاداش ] را تباه كرده است .
و بدانيد كه كمترين حسادت براى بدن ، بزرگترين بيمارى است كه از شخص حسود آغاز مىگردد و به فرزندان او منتقل مىشود و از نزديكان به دورترها مىرسد خداوند شما را از حسادت و بدبختى حفظ كند .
191 - - 64 . بر حاكم ، لازم است كه به كارهايش رسيدگى كند و از احوال يارانش جويا شود تا نيكى نيكوكار و بدى بدكارشان بر او پوشيده نماند و هيچ يك از آنان را بدون جزا نگذارد كه اگر چنين نكند ، نيكوكار سست و بدكار گستاخ شود و كار تباه گردد و عمل ، ضايع .
اين گفته را ابراهيم بن عباس صولى « 1 » به شعر درآورده و سروده است :
چون نيكوكار پاداش كار خود را ببيند * و بدكار مجازات كوبنده شود
نيكوكار هرچه دارد از سر رغبت بدهد * و بدكار از سر ترس ، مطيع حقّ شود
192 - - 65 . برترين كارها ، تسليم در برابر خداى متعال است و آرامش از سر يقين و كجاست گريزگاه از آنچه شدنى است ؟ و تو در كف قدرت كسى هستى كه در پى توست .
اى مردم ، پرچمى براى ما برافراشته گشته و هدفى معيّن و گفته شده كه به
هامش
( 1 ) . ترجمهء مختصر او در پا نوشت حديث 8 گذشت .