ديديم كه مرابطين نيز كه از قبيلهء لمتونه بودند و لمتونه از صنهاجه ، مىگفتند كه نسبشان به عربهاى يمانى مىرسد . موحدين نيز صاحب دعوت خود المهدى بن تومرت را از اهل بيت مىشمردند و عبد المؤمن مىگفت نسب از قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان دارد . بنى مرين هم مدعى بودند كه از فرزندان بر بن قيس عيلان بن مضر بن نزارند . منازل بنى مرين و برادرانشان بنى مديونه و بنى يلومى و بنى يادين بن محمد در مغرب اوسط بود ، ميان وادى ملويه در شمال و سجلماسه در جنوب . ميان بنى مرين و همسايگانشان بنى يادين كه به بنى عبد الواد انتساب داشتند و بعدها صاحب مملكت تلمسان شدند جنگهايى بود كه در آنها اغلب غلبه با بنى مرين بود .
بنى مرين نيز چون ديگر بطون بربر در اين منطقه ، چادرنشين بودند و در آن بيابانها گاه به سوى مشرق و گاه به سوى مغرب در جولان بودند ، گاه نيز در ناحيهء شرقى تا بلاد زاب هم پيش مىرفتند . بنابر روايات رياستشان در سالهاى گذشته با محمد بن وزير بن فكوس بن كرماط بن مرين بوده است و پس از محمد پسر بزرگترش حمامه جانشين پدر گرديد و برادرش عسكر بهجاى حمامه نشست . پس از عسكر رياست به پسرش ابو يكى ملقب به المخضب رسيد . المخضب بر مسند رياست قوم بود كه موحدين ظهور كردند و عبد المؤمن از پى تاشفين بن على به تلمسان رفت و در سال 536 ه با او جنگ درپيوست . عبد المؤمن سپاهى به سردارى شيخ ابو حفص عمر هنتاتى به جنگ شورشيان بطون زناته فرستاد . بنى يادين و بنى يلومى و بنى مرين و مغراوه براى رويارويى با او متحد شدند ولى شكست خوردند . بنى يلومى و بنى يادين و بنى عبد الواد به اطاعت موحدين گردن نهادند ولى بنى مرين راه بيابان در پيش گرفتند و به سوى زاب راندند . چون عبد المؤمن در پى تاشفين بنى على وارد وهران شد و قواى تاشفين پراكنده گرديد ، بر اموال و ذخاير لمتونه دست يافت . عبد المؤمن آن اموال و ذخاير را به گروهى از سپاهيان موحدين سپرد كه به تينملل حمل كنند . ولى بنى مرين از اين امر خبر يافتند و راه بر كاروان گرفتند و هرچه بود تاراج كردند . عبد المؤمن از ياران خود در قبايل زناته سپاهى گرد آورد تا همراه با موحدين براى نجات آن غنايم از پى بنى
تاريخ دولت اسلامى در اندلس ( فارسي ) — صفحة 247
مساهمون: عبد المحمد آيتى
ص٢٤٧