نبود ، زيرا هميشه ميان مسيحيان و مسلمانان كشمكش درمىگرفت و اوضاع آشفته مىشد . برمودو پادشاه ليون چون جاى پاى استوار كرد منتظر فرصتى بود تا مسلمانان را از كشور خود براند . پس به گردآورى لشكر و ساز نبرد پرداخت و روزى بر سر مسلمانان تاخت و آنان را از ليون براند و از محدودهء كشور خود دور كرد . محمد بن ابى عامر مجبور شد بار ديگر لشكر به ليون برد . پس با قواى خود عازم شمال شد . اراضى مملكت ليون را زير پى سپرد ، سپس به سوى مغرب راند و به قلمريه رسيد . قلمريه در شمال پرتغال نزديك درياى محيط بود . در ژوئن سال 987 م / 377 ه بر آن مستولى شد و به ويران ساختن آن پرداخت تا آنجا كه از آن شهر جز بيابانى برجاى نماند و تا هفت سال براين منوال بود . در خلال اين احوال بشكنس يا ناواريها به سردارى پادشاهشان سانچو بر اراضى ثغر شمالى حمله كردند و ابن ابى عامر به قتالشان لشكر بيرون برد و آنان را تا شهر بنبلونه پايتخت ناوار واپس نشاند . در اينجا روايات مسيحى مىگويند كه مسيحيان بازگشتند و بر مسلمانان تاختند و در اواخر سال 987 م مسلمانان را منهزم ساختند و براين مىافزايند كه سپاهى از فرانسويان در همين هنگام به برشلونه حمله كرد و چند كشتى از دريا نيز آنان را يارى مىنمود . اين سپاه برشلونه را كه تازه به دست مسلمانان افتاده بود بار ديگر تصاحب كرد . البته ما گفتيم كه چون مسلمانان برشلونه را تصرف كردند قصد نگهداشتن آن نداشتند و به تخريب و آتش زدنش اكتفا كردند .
روايت اسلامى از اين نبرد سخن گفته ولى به هزيمت مسلمانان اشارت نكرده و اين جنگ را غزاة البياض ناميده و تاريخ وقوع آن را در سال 379 ه / 989 م ضبط كرده است . اين روايت حاكى است كه محمد بن ابى عامر با لشكر خود به سرقسطه بازگشت و در آنجا با پسر خود عبد الملك كه از جنگهاى مغرب بازمىگشت ديدار كرد « 23 » .
هنوز چند ماهى نگذشته بود كه المنصور محمد بن ابى عامر جنگ از سر گرفت .
در بهار سال 378 ه / 988 م با سپاهى عظيم بيرون آمد و از نهردويره گذشت و اراضى ليون را به سوى شمال درنورديد . برمودو بيشتر لشكر خود را در شهر سموره گذاشته
هامش
( 23 ) . ابن عذارى ، البيان المغرب ، ج 2 / ص 302 و 303 .