زعماى بربر چون بنى برزال و نيز سرداران سپاه را با سپاهيان ايشان دعوت كرد و چون همه گرد آمدند ، خبر مرگ حكم و برنامهء غلامان سرايى را در دور كردن هشام و به حكومت نشاندن مغيره به اطلاع ايشان رسانيد و گفت كه اين برايشان خطرى بزرگ است ، زيرا اگر مغيره به خلافت نشيند دست صقالبه در كارها گشوده خواهد شد و به دولت و نفوذ ايشان پايان خواهند داد و حال آنكه اگر هشام ، ولىعهد شرعى و قانونى ، بهجاى پدر نشيند ، قدرت و نفوذ ايشان محفوظ خواهد ماند و دولت ايشان برجا خواهد بود و جان و مالشان در امان خواهد ماند . بعضى پيشنهاد كردند كه مغيره را بكشند و براى هميشه از شر او در امان بمانند و محمد بن ابى عامر براى حفظ وحدت در امر فرمانروايى انجام اين عمل خونين را پذيرفت . جعفر بن عثمان گروهى از سپاهيان را كه آزاد بودند نه برده ، و به آنان اعتماد داشت در اختيار او گذاشت . بدر سردار سپاه و از موالى حكم نيز با گروهى از غلامان خليفه با او همراه شد . اين سپاه خانهء مغيره را محاصره كردند و محمد بن ابى عامر چند تن از ياران خود را نزد او فرستاد و از مرگ خليفه و جلوس پسرش هشام بهجاى او آگاهش كرد . و گفت كه آمده است تا حقيقت وضع را برايش آشكار كند . مغيره از مرگ برادر جزع كرد ، سپس در برابر محمد بن ابى عامر تأكيد كرد كه هرچه را كه مقرر شده مىپذيرد و به تضرع خواست كه خونش را نريزد و بار ديگر با آن قوم در باب او مشورت كند . ولى تصميم به از ميان برداشتن او قطعى بود . محمد بن ابى عامر چند تن از مردان خود را پيش فرستاد تا او را در برابر چشمان زنش خفه كردند ، سپس شايع نمودند كه خود را كشته است . مغيره را در همان خانهاش دفن كردند . او به هنگام قتل بيست و هفت سال داشت . همهء اين امور در يك روز اتفاق افتاد .
چون فائق و جؤذر از ماوقع خبر يافتند به وحشت افتادند و نزد جعفر بن عثمان دويدند و از مرگ مغيره اظهار شادمانى كردند و از آنچه پيش از اين گفته بودند پوزش طلبيدند . دو فريق در چنين حالتى از يكديگر بيمناك بودند . بنابراين اهل قصر به دو گروه تقسيم شدند : گروه غلامان صقلابى به سركردگى جؤذر و فائق ، و گروه آزادان به سركردگى حاجب جعفر بن عثمان و محمد بن ابى عامر « 1 » . و ما به زودى خواهيم ديد كه
هامش
( 1 ) . رجوع كنيد به ابن بسام ، الذخيره ، القسم الرابع ، ج 1 / ص 40 و 41 به نقل از ابن حيان ، ابن عذارى ، البيان المغرب ، ج 2 / ص 278 تا 280 .