5
ديرى از اين نگذشت كه مسلمانان در حدود سال 969 م از گردنههاى سنبرنار اخراج شدند و ما از تفاصيل اين حادثه بىخبريم ، ولى محقق است كه مسلمانان در دفاع از موقعيت خويش سخت پايدارى كردند و ظاهرا اين سنبرنار ( قديس برنار ) كه اين گردنهها به نام او معروف شده در راندن مسلمانان از اين ناحيه دليرى و قهرمانى به خرج داده است .
مسلمانان در دوفينه و پرووانس همچنان بماندند و بسيار مىشد كه با سروران آن نواحى ارتباط مىيافتند و آنان را بر ضد يكديگر برمىانگيختند . چون امپراتور اتو در بلاد لومبارد به جنگ رفت و پادشاه آن برانژه را اخراج كرد ، پسر او ادلبرت به عرب فراكسنتم التجاء جست تا او را براى بازپس گرفتن مملكتش يارى دهند .
اين همپيمانى و همدستى ميان سروران و مسلمانان سبب سيادت جنگجويان شد و هرگاه كه برايشان خطرى پيش مىآمد از سوى آنان تقويت مىشدند . ولى اين سيادت ، از آن هنگام كه عرب پايگاههاى خود را در آلپ از دست داده بود روى در زوال داشت . در سال 965 م مسلمانان از شهر گرنوبل اخراج شدند و درهء حاصلخيز آن گريزيوودان را ترك گفتند و در آن پراكندگى بسى بدحال شدند . دو يا سه سال بعد از آن امپراتور اتو كه در ايتاليا بود گفت كه او طرد و اخراج مسلمانان را از اراضى مسيحى به عهده مىگيرد ، ولى پيش از آنكه نقشهء خود را عملى سازد درگذشت .
آنگاه علامات يك نبرد سرنوشتساز آشكار شد . يكى از كشيشان بلندآوازه ، سن ماييل اسقف دير كلونى از اعمال بورگونى براى زيارت به رم رفت . به هنگام بازگشت در دوفينه مسلمانانى كه در كوههاى آن طرف موضع گرفته بودند او را با جمعى از زائران اسير كردند و براى آزادىشان فديهاى گزاف طلبيدند . آن جماعت با رنج فراوان آن فديه ادا كردند و آزاد شدند . داستان اسارت او و يارانش و رنجى كه مسيحيان از مسلمانان تحمل مىكنند در همهجا شايع شد . يكى از سروران آن نواحى به نام بوبون