نزديكى ليون فرود آورد . عبد الرحمان بن مروان سالى چند در كنف حمايت او بماند .
سپس به سبب حملهاى كه پادشاه جليقيه به منطقهء بطليوس كرد و ابن مروان نيز با او بود و پادشاه مسيحى در قتل مسلمانان مبالغه كرده بود و اين كشتهشدگان بيشتر از ياران و رعاياى سابق او بودند ، پس از اين حمله كه در سال 266 ه صورت گرفت ، ابن مروان خشمگين از نزد او برفت و به بطليوس بازگرديد تا در نواحى مجاور قتل و تاراج از سر گيرد . در سال 271 ه / 885 م امير محمد پسر خود منذر را با لشكرىگران بر سر او فرستاد . منذر بن محمد به بطليوس درآمد و ابن مروان گريخت و در كوه « اشيروغيره » « 25 » تحصن گزيد . منذر بطليوس را گرفت و آتش زد و دژهايش را ويران نمود . سال ديگر حملهاى ديگر به سردارى وزير هاشم بن عبد العزيز به « اشيروغيره » براى قتال با ابن مروان گسيل داشت . ابن عبد العزيز چندى او را محاصره كرد و بىآنكه به تسلميش وادارد بازگرديد . چون امير محمد در كار او فروماند ناچار خواستههاى او را كه يكى از آنها استقلال در فرمانروايى بطليوس و بلاد مجاور آن بود بپذيرفت و او را از پرداخت هرگونه غرامت و مالياتى معاف داشت .
در اين هنگام انقلابات محلى ديگرى نيز رخ داد . مظفر بن موسى بن ذى النون در شنت بريه « 26 » شورش كرد و به سوى طليطله راند و با لشكر طليطله مصاف داد و منهزمش نمود و كارش در اين ناحيه بالا گرفت و بلاد و دژهاى اطراف را به شنت بريه درافزود .
ظهور بنى ذى النون كه از سروران مملكت طليطلهاند در ايام ملوك الطوايف ، به اين عهد بازمىگردد و همچنان ادامه يافت . خلاصهء مطلب آنكه جد اين خاندان ذوالنون ( يازنون ) بن سليمان الهوارى از زعماى شنت بريه بود ، از اعمال قونقه .
امير محمد در يكى از غزواتش كه به ثغر مىرفت بر او بگذشت . يكى از اكابر غلامان او بيمار شده بود . او را نزد ذوالنون نهاد تا هرچه خداوند مقدر كرده برسد .
ذوالنون نيك بيماردارى كرد تا شفا يافت ، آنگاه او را با خود به قرطبه برد . امير محمد به پاداش اين عمل ، او را بر همان ناحيهء خود امارت داد . ذوالنون تا زنده بود همچنان
هامش
( 25 ) . نام آن به اسپانيايىasogarrapsEاست و ميان نهر وادى يا نه وجبال معدن واقع شده است .
( 26 ) . به زبان اسپانيايىravatnaS، در جنوب شرقى وادى الحجاره است و اين غير از سنتمريه از بلاد شرقى اندلس است .