را در سال 213 ه كشتند . پسرش عبد الرحمان كه جوانى سركش بود سر به اطاعت قرطبه فرود نياورد و در شمار شورشگران درآمد و در شورش بر ضد امير محمد شركت جست .
چون شورش مارده در سال 254 ه / 868 م سركوب شد ، امير محمد عبد الرحمان را گرفت و با ديگر زعماى شورش - چنان كه گفتيم - به قرطبه فرستاد . فرار عبد الرحمان جليقى از قرطبه در اوايل سال 261 ه / 875 م بر اثر كشمكشى بود كه ميان او و هاشم ابن عبد العزيز بزرگترين سرداران و وزيران امير رخ داد كه در ضمن آن هاشم بن عبد العزيز او را تحقير كرد و سيلى زد . عبد الرحمان جليقى با همهء ياران خود در خفا از قرطبه بيرون آمد و بر قلعهء الاينه « 23 » ( يا قلعهء حنش ) در جنوب مارده مستولى شد و تحصن گزيد و يكى از ياران او در خروج و عصيان به نام مكحول بن عمر نيز بر قلعهء جلمانيه نزديك آن غلبه يافت . جمع كثيرى از عصيانگران و شورشيان و متمردين گرد آنان را گرفتند و در اطراف بلاد دست به تاراج و كشتار زدند . در اين هنگام امير محمد با لشكرى گران به سركوبى ايشان رهسپار شد . چون آن دو از آمدن امير محمد خبر يافتند با دوست قديمشان سعدون بن عامر معروف به سرنياقى كه او نيز از زعماى مولدين شورشى بود دست اتفاق دادند . سعدون بن عامر در كنف حمايت الفونسوى سوم پادشاه ليون در شهر پرتغال در جنوب جليقيه مىزيست . او نيز با نيرويى از ياران خود بيامد و به قواى مكحول پيوست . امير محمد دژهاى شورشيان را محاصره كرد و آب از آنان ببريد و محاصره را شدت مىبخشيد و هرگاه محاصرهشوندگان مىخواستند خارج از بارو خود را به آب يا ديگر چيزها برسانند آنان را مىكشتند . چون محاصره به درازا كشيد عبد الرحمان جليقى ناچار شد به عبد اللّه پسر امير محمد پناه برد تا شفاعت كند و پدر امانش دهد . عبد اللّه مردى نرمخوى و مسالمتجوى بود . نزد پدر خود شفاعت كرد و پدر شورشيان را امان داد ، بدان شرط كه از دژ حنش فرود آيد و با قوم خود به بطليوس رود . بطليوس در آن هنگام خالى بود و دژ و برج و بارويى نداشت . اينان به تعمير آن همت گماشتند . عبد الرحمان بن مروان جليقى گروگانهاى خود را تسليم كرد .
اينان يكى پسرش محمد و سى تن از اكابر قوم او بودند . چون امير به قرطبه بازگرديد ، عبد الرحمان بن مروان يارانش را كه همه از مولدين شورشگر بودند از اطراف گردآورد
هامش
( 23 ) . به اسپانيايىegnalA .