اين شهرها را بازپس گرفتند . روايات اسلامى در تعيين تاريخ اين جنگ اختلاف دارند . ابن اثير آن را چند سال به عقب مىبرد و از آن در حوادث سال 140 ه / 758 م ياد مىكند و مىگويد آنكه اين جنگ را برپا نمود تدويليا پسر الفونسو بود ، ولى چنان كه ملاحظه كرديم الفونسو بعد از آن درگذشت . ابن خلدون مىگويد در سال 142 اتفاق افتاد ، و تاريخ وفات الفونسو را نيز سال 142 در عهد فرويلا ضبط كرده است . برحسب روايات مسيحى فرويلا در سال 765 م / 147 ه به جاى پدر نشست « 17 » .
درهرحال اين جنگ سبب يكى از بزرگترين فتوحات مسيحيان در اراضى اسلامى بود و چند سال پيش از آن فرنگان سپتمانيا را تسخير كرده و بر اربونه استوارترين شهرهاى مرزى استيلا يافته بودند .
در اين هنگام خطر مملكت مسيحى شمال آشكارا خودنمايى كرد . عبد الرحمان اموى از اين خطر غافل نبود و با آنكه همواره به سركوبى انقلابات و فتنههاى داخلى سرگرم بود ، براى دفع آن در پى فرصت مىگشت . در سال 148 ه / 766 م يكى از سرداران سپاه خود را با لشكرىگران به شمال فرستاد . او تا حدود جليقيه پيشرفت و با مسيحيان و عصيانگران چندبار نبرد كرد و با غنايم و اسيران بسيار بازگرديد « 18 » .
در سال 150 / 767 م عبد الرحمان الداخل لشكرى به سردارى غلام خود بدر به البه وقلاع « 19 » فرستاد . و آن منطقهاى است ميان بشكنس و جبال كانتابريا ، بر ساحل رود ايبرو و در جانب شرقى مملكت جليقيه . بدر در اين نبرد پيروزى به دست آورد و دشمن را به پرداخت جزيه وادار كرد و بسيارى از عصيانگران آن نواحى را دستگير
هامش
( 17 ) . ابن خلدون ، العبر ، ج 4 / ص 122 و 180 . همچنين مقرى از ابن حيان در نفح الطيب ، ج 1 / ص 155 .
( 18 ) .. 702 . p . I . dibi : ednoC( 19 ) . در روايات اسلامى البه وقلاع بر دو ولايت قشتالهء قديمelitsaCو آلواavlAبرگرفته از لاتينى قديمaluteV alletsaC te avlAاطلاق مىشود . البه وقلاع در قرون وسطى همهء منطقهء ميان رود دويره در جنوب و دريا را در شمال فرامىگرفت . حد شرقى آن ناوار ( بلاد بشكنس ) و آراگون ( الثغر الاعلى ) بود و حد غربى آن مملكت ليون . آلوا در واقع يكى از ولايات بلاد بشكنس است . مغرب آن برغش و شمال آن خليج بسكونيه و جنوب آن نهر ايبرو واقع شده . وقلاع يا قشتالهalletsaCياelitsaCشامل باقى منطقه است از برغش در شمال تا بعد از رود دويره و كوههاى وادى الرملهamarradauGدر جنوب تا آنجا كه شهر مادريد پايتخت اسپانيا است .