اندلس كس فرستاد و ماجرى بگفت . مضريان و همپيمانانشان در شورش با او يار شدند و با ديگر زعماى مخالفان ابو الخطار چون ثوابة بن سلامة الجذامى بزرگ جذام دست اتحاد دادند . اين ثوابه از يمنيان بود كه ابو الخطار او را از امارت اشبيليه عزل كرده بود و اينك با او مخالفت مىورزيد .
ثوابه براى نبرد با ابو الخطار پيش قدم شد . مضريان او را بر خود امير كردند و او به جانب قرطبه در حركت آمد . ابو الخطار با سپاه خود در شذونه بر كرانههاى درهء لكه در رجب سال 127 با آنان روبهرو شد . ميان دو گروه جنگ درگرفت و به شكست و اسارت ابو الخطار انجاميد . ثوابه به قرطبه داخل شد و مضريان او را به جاى ابو الخطار به حكومت بر اندلس رضا دادند . عبد الرحمان بن حبيب الفهرى ( امير افريقيه ) نيز اين انتخاب را تصويب كرد . در اين مدت او توانسته بود كه ولايت افريقيه را از حنظلة ابن صفوان بستاند . ابو الخطار توانست به يارى چند تن از دوستانش از زندان خود بگريزد . سپس به باجه رفت و جمعيتى بر او گرد آمد . و با اين لشكر رهسپار قرطبه شد . صميل بن حاتم با مضريان و ثوابه با ياران يمنى خود راه بر او گرفتند و جنگى نهچندان سخت درگرفت . در اين هنگام يمنيانى كه در لشكر ثوابه بودند خواستار قطع جنگ شدند و ياران ابو الخطار را ندا دادند كه چگونه با ثوابه كه از يمنيان است جنگ مىكنند و حال آنكه او ابو الخطار را عفو كرده بود و با آنكه در دستش اسير بود از ريختن خونش بازايستاد . اين دعوت اثر كرد و سپاه ابو الخطار از گردش پراكنده شدند . ابو الخطار به باجه بازگرديد و در آنجا منتظر نشست كه از كارگاه حوادث چه نقشى بيرون آيد « 11 » .
ديرى نگذشت كه ثوابه در اوايل سال 129 درگذشت ، حدود يك سال و نيم بر اندلس فرمان راند . آنگاه ميان زعما و قبايل بار ديگر شعلهء اختلاف سركشيد .
يمنيان مىگفتند جانشين امير متوفى بايد از ميان ايشان باشد و صميل بن حاتم پاى مىفشرد كه بايد امير مضرى باشد . ميان دو فرقه بر سر اين موضوع كشمكشها و زدوخوردها پديد آمد و اندلس چند ماه اميرى رسمى نداشت . امور كشور را عبد الرحمان بن
هامش
( 11 ) . المقرى ، نفح الطيب ، ج 2 / ص 60 و 61 . ابن الاثير ، الكامل ، ج 5 / ص 126 . ابن عذارى ، البيان المغرب ج 2 / ص 35 و 36 .