گوتها آخرين پناهگاه و سنگر خود را در جنوب از دست دادند و تدمير نيز به ديگر ولايات اندلس پيوست و زير فرمان حكومت مركزى درآمد « 9 » .
ابو الخطار به تعقيب سران شورشگران پرداخت . ثعلبه را دستگير كرد و با چند تن از يارانش به افريقيه تبعيد نمود . اميه و قطن پسران عبد الملك بن قطن اعلام فرمانبردارى نمودند و با ابو الخطار تفاهم پيدا كردند . ابو الخطار آن دو را به برخى ولايات شمال امارت داد . اما عبد الرحمان بن حبيب توانست بگريزد و در نهان به تونس درآيد .
عبد الرحمان ، مدتى در آنجا درنگ كرد و چشم به راه حوادث بود و چون فرصتى فراچنگ آورد ، برجست و حكومت افريقيه را از حنظلة بن صفوان بستد و ما به آن اشارت خواهيم داشت . اما عبد الرحمان اللخمى مستقل در رباط ثغر باقى ماند و اربونه و بلاد همجوار آن را زير فرمان خويش آورد .
ابو الخطار در آغاز كار طريق حزم و اعتدال مىپيمود و با همهء قبايل معاملتى يكسان داشت و همه را از خود خشنود مىساخت تا همه يك زبان به تأييد و اطاعت او زبان گشودند و آتش فتنهها فرونشست و چندى آب رفته به جوى بازآمد . ولى تعصب قومى بر سر او آن آورد كه زين پيش بر سر اسلاف او آورده بود . به قوم خود يمنيان گرايش يافت و مضريان را از چشم بيفكند و بار ديگر به آتش رقابتها و كينههاى كهن دامنزد . چنان اتفاق افتاد كه بر يكى از زعماى مضر كه به حمايت يكى از مردان قومش برخاسته بود اهانت كرد و او را بزد . اين زعيم مضرى صميل بن حاتم بن شمر الكلابى بود . جدش شمر بن ذى الجوشن از اشراف كوفه بود كه در شهادت حسين بن على [ ع ] در كربلا شركت كرده بود . چون از بيم انتقام ياران حسين [ ع ] ماندن در كوفه را نتوانست با خانوادهء خويش به شام مهاجرت كرد . چون كلثوم بن عياض القشيرى امارت افريقيه يافت ، صميل در ميان اشراف شام بود كه در لشكر بلج القشيرى انتظام يافته بودند . سپس با او به اندلس رفت « 10 » . صميل سوارى دلير بود و جمعى از مضريان و يمنيان كه با ابو الخطار دشمن بودند چون مردانى از قبايل جذام و لخم ، گرد او را گرفته بودند . چون ابو الخطار به او اهانت كرد نزد قوم خود در انحاء مختلف
هامش
( 9 ) .. I . V ) eton ( 211 . p . I . V , surodosI touq . dibi : ednoC ; . dibi : hcabhcsA . 29 . P( 10 ) . ابن الابار ، الحلة السيراء ، ص 49 . المقرى از ابن حيان در نفح الطيب ، ج 2 / ص 62 .