بلكه خداوند برتر از همه چيز ، انجام دادن چنين نماز ويژهاى را ، چگونگى كسى گردانيده است ، كه او براى پيشوائى ما ، از همه كس شايستهتر است .
پس او فرمود :
« إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا »
و او با اين گفتار ، مىخواهد آشكار كند ، كسى را در اين آيه آهنگ كرده است ، و با چگونگىهاى ياد شده ؛ بر آنگونه از ديگرانش جدا كرده و شناسانده است ، كه گوئى با نام بردن و گفتن چگونگىهاى آفريده شده در او ، شناسانده شده است .
ليكن ما دانستيم ، كه از آنچه از آيه بر مىآيد ، و مژده دادن به پيمبر است - درود خداوند بر او و خاندانش بادا - اين نماز از روى فزونى از او سر زده است .
اما سخن كسى كه مىگويد ، اين آيه ، دربارهء گروههائى كه در نماز گزاردن و ركوع كردن بودند ، فرود آمده است ، و خداوند برتر از همه چيز ، دربارهء آنان فرموده است ، كسانى هستند ، كه اكنون نماز به پا مىدارند ، و زكات مىدهند ، و ركوع مىكنند . و خداوند نخواسته است كه بگويد ، همان هنگام ركوع كردن زكات مىدهند ، بلكه مىخواهد بگويد ، اكنون راه و روش آنان اين است ، و با داشتن اين روش ، ركوع هم مىكنند .
اين سخن ناچيز است ، زيرا معنى كردن آيه ، بر اينگونه ، با عربى بودن و روش سخن گفتن ناسازگار است ، چون اگر بگويند هركس دارائى خودش را ببخشد ، و خندان باشد سزاوار ستودن است ، و فلانى نزديك برادرانش مىآيد و سواره است ، به معنى اكنون است . و اين را مىرساند كه بگويد ، هنگامى كه مىخندد دارائى خودش را مىبخشد ، و هنگامى كه سواره است ، به برادرانش نزديك مىشود .
بالاتر از آن ، اگر اين سخن خداوند برتر از همه چيز را كه مىگويد :
« وَ هُمْ راكِعُونَ »
در آنچه گفتند ببريم ، و بگوئيم هنگام ركوع كردن زكات داد ، دوباره سخن گفتن است ؛ زيرا گفتن
« وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ » *
ركوع كردن هم ، از آن بر مىآيد ؛ و نماز خواندن ركوع كردن و جز آن را فرا مىگيرد . و هرگاه آيه را بر آنچه ما گفتيم ببريم ، سر زدن كار تازهاى را از آن به دست مىآوريم ، پس اين معنى براى آيه