انجام دادن گناهان بزرگ هم ، پيش از آن كه پيمبر شوند ، بر ايشان روا باشد ؛ زيرا چون از انجام دادن آن گناهان بازگشت كردهاند ، و شكنجه ديدن و سرزنش شدنشان از ميان رفته است ، و بردن بار سنگين پيمبرى را پذيرفتهاند ، پس انجام دادن آن گناهان ، نيز كه پيش انجام گرديده است ، پس از پيمبر شدن ، بيش از اين اثرى ندارد كه پاداش كارهاى خوب را كمتر مىكند ؛ و جز آنچه ما گفتيم كه هرچند شكنجهء آنها از ميان رفته باشد ، اينها كارهاى بد و گناه مىباشند ، هيچ پاسخى از اين پرسش ، ندارند . و هرگاه بازگشت سخن در گناهان بزرگ به رميده شدن مردم از آنان باشد ، همين سخن در گناهان كوچك نيز به پا مىايستد .
بالاتر از آن ، اين كه مىگويند ، اثر گناهان كوچك ، كم كردن پاداش است ، و آن را به كوتاهى كردن ، در كارى كه انجام دادنش بهتر از ندادن است ، مانند مىكنند ، سخن نادرستى است ؛ زيرا كوتاهى كردن در كارى كه انجام دادنش ، بهتر از انجام ندادن است ، و بس ، پاداش وجوديافتهء پابرجائى را ، از ميان نمىبرد . و گناهان كوچك پاداشى را كه هست شده ، و پابرجا مىباشد ، از ميان مىبرد . و ميان كسى كه به پايهء بالائى رسيده و از آن پايين مىآيد ، با كسى كه هرگز بدان نرسيده ، جدائى مىباشد ؛ آيا نمىبينى هريك از مردم ، جانشينى بزرگى را ، به دست گرفته بوده است و سپس از آن بر كنارش كرده باشند ، ميان مردم ، به مانند آن كس نيست كه هرگز بدان نرسيده است ، و مردم از آن يك مىرمند ، اما از اين يك نمىرمند .
اما دليلى كه از آن دانسته مىشود ، چيزى را كه پيمبر ، براى به مردم رساندنش برانگيخته شده است ، روا نيست آن را از مردم پوشيده بدارد ، اين است كه پوشيده داشتن آن ، به درهم شكستن چيزى مىكشاند ، كه براى انجام دادنش ، فرستاده شده است ؛ زيرا آنچه از فرستادنش ، در نظر گرفته شده ، رسيدن مردم به آن چيزى است ، كه بر او بار شده و او به رساندنش به كسانى كه براى آنان نيك است ، فرمان داده شده است ، تا كه نارسائىها را از كارشان بردارد ؛ و هرگاه دانسته شده باشد كه او آن پيام را نخواهد رسانيد ، آنچه از فرستادنش در نظر گرفته شده است ، در هم خواهد شكست ، و نارسائىهائى را كه در شناختن كارهاى سودمند به انجام دادن
تمهيد الأصول في علم الكلام ( تمهيد الاصول در علم كلام اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 705
مساهمون: الشيخ الطوسي
ص٧٠٥