راستگو بودن كسى را مىرساند ، بزرگ شمردن و بلندپايه بودن كسى را كه معجز به دستش آشكار مىشود ، نيز مىرساند . و پيش بيشتر گروه اماميه ، نگهدارى شده بودن « 1 » او را از گناه نيز مىرساند و بنابراين ، بايد به دست كافران و گنهكاران معجز آشكار نشود . و كسى كه نگهدارى شده بودن از گنهكارى را شرط نمىداند ، كسى كه چون مسلمانى را در دل باور داشته ، سزاوار بزرگ شمردن است ، روا مىشمارد ، به دست او هم معجز آشكار گردد ؛ هرچند براى كارهائى كه با اندامهاى بيرونى از او سر مىزند ، گنهكار باشد ، و اين پس از آن است كه در گنهكارى بىپروا و رسوا ، و سبك مايه ، و پستپايه نباشد ؛ زيرا معجز ، بلندپايگى و بزرگمنشى كسى را مىرساند ، و كسى كه در گنهكارى بىپروا باشد ، هرچند آنچه را مىگويد ، باور داشته باشد ، بلندپايگى و بزرگمنشى در او وجود ندارد .
و پيمبر پيش از آغاز پيمبرى ، و پس از آن ، از انجام دادن هركار بدى ، چه كوچك يا بزرگ باشد ، چه آهنگ انجام دادنش را داشته ، يا به فراموشى آن را انجام داده باشد ، بايد هميشه از آن نگهدارى شده باشد « 2 » .
جز گروه معتزله ، كه مىگويند ، اگر پيمبر ، سبك شمرده نشود ، رواست گناهان كوچك از او سر بزند .
و جز فرومايگان ، از پيروان حديث ، و ياران ما ، كه ميان زمان پيمبرى و پيش از آن جدائى گذاشتهاند .
و مگر كسانىكه همهء گناهان بزرگ جز دروغ گفتن در آنچه از سوى خداوند مىرساند ، ديگرها را روا مىدارند .
آنچه ما گفتيم كه از همهء گناهان به هرگونه باشد ، بايد نگهدارى شده باشد ، به اين دليل است ، كه كار بد ، از اين بيرون نيست كه يا دروغ گفتن است ، و يا جز آن است ، و دروغ گفتن از اين بيرون نيست كه يا در چيزهائى است ، كه از سوى
هامش
( 1 ) عصمت انبيا و عصمت امام .
( 2 ) شرط عصمت در انبيا .