فصل سخن در چيزهائى است كه به آنچه در بيم دادن از بدىها گفته شد ، پيوستگى دارد ، و آن رويدادهائى است ، كه در گور ، براى شخص تكليفشونده پيش مىآيد . و جائى كه براى شماره كردن كارهاى نيك و بد و چيزى كه كارها با آن سنجش مىشود ، و پل كشيده بر بهشت و دوزخ و جز آنها ، و آنچه در خانهء واپسين مىگذرد ، نيز بيان مىشود .
بدان كه همهء مسلمانان بر آن گرد آمدهاند ، كه گنهكاران در گور شكنجه مىشوند و هيچيك ، در اين باره گفتگوئى نكردهاند . و ضرار بن عمرو كه جز اين را مىگويد ، سخنش بهشمار نمىآيد ؛ زيرا پيش از او مسلمانان ، برآنچه گفتيم ، گرد آمده بودند . و سخن او پس از گرد آمدن مسلمانان بر آنچه گفته شد ، آشكار گرديده است .
و بر درستى اينكه مردگان در گور ، دردناك مىشوند ، نمىتوان ، دليل آورد كه خداوند از زبان پارهاى مىفرمايد :
« رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ ، وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ »
- پروردگارا دوبار ، ما را ميراندى ، و دو بار ، زنده گردانيدى ؛ زيرا ياران امامى مسلك ما بازگشت كردن بسيارى از مردگان به اين جهان را ثابت مىكنند ، و مردن در گور پس از زنده شدن در شمار دو مرگ و دوزندگى نيست .