قاضى نعمان گويد : « چون هشام بن اسماعيل مخزومى ولايت مدينه يافت ، على بن الحسين ( ع ) را بسيار آزار و اذيت مىكرد » . « 1 »
شيوهء ديگر واليان نيز همين بود ، گر چه گاهى از نظر شدّت و ضعف اختلاف داشت .
2 . قصد قتل يا مسموم ساختن امام ( ع ) : طبرى - امامى - از ابراهيم بن سعد نقل مىكند كه گفت : « چون واقعهء حرّه پيش آمد و سپاه به مدينه حمله كردو سه روز آن را مباح شمرد ، بَرْدَعهء حمار ، از نزديكان يزيد بن معاويه ( ملعون ) در جستجوى على بن الحسين ( ع ) فرستاد تا او را بكشد يا مسموم سازد . . . » « 2 »
نقش زينب كبرى ( س ) در استمرار رسالت
خوانندهء محترم در جاهاى گوناگون بر مواضع قهرمانانهء زينب كبرى ( س ) آگاه شد . آن حضرت تا پايان زندگى اين رسالت را ترك نگفت . از جملهء آن جاها مدينهء منوّره است . او در برابر اين فاجعه نقش بسيار بزرگى ايفا كرد . به اين ترتيب كه مردم را براى گرفتن انتقام خون حسين ( ع ) آماده مىكرد و در اين باره سخنرانى مىفرمود . فعاليتهاى ايشان چنان تأثيرى بر جا نهاد كه حكومت نتوانست حضور ايشان را در مدينه تحمّل كند و اقدام به تبعيد وى از آن شهر كرد .
صاحب « اخبار الزينبات » نقل مىكند كه مصعب بن عبدالله گفت : زينب ، دختر على ( ع ) ، در دوران حضورش در مدينه مردم را به قيام براى گرفتن انتقام خون حسين ( ع ) وادار مىكرد . چون عبدالله زبير در مكه قيام كرد ، مردم را به گرفتن انتقام حسين ( ع ) و خلع يزيد برانگيخت . چون اين خبر به اهل مدينه رسيد ( و زمينه فراهم گرديد ) ، زينب ( س ) در ميان آنها به سخنرانى پرداخت و آنان را بر قيام براى خونخواهى تشويق مىكرد . وقتى اين خبر به عمرو بن سعيد رسيد ، طى نامهاى به يزيد وى را از اين خبر آگاه ساخت . او در پاسخ نوشت كه زينب ( س ) را از مردم جدا كن . او نيز فرمان داد كه به ايشان بگويند كه
هامش
( 1 ) . شرح الاخبار ، ج 3 ، ص 260 ، ح 1162 .
( 2 ) . دلائل الامامة ، ص 198 ، ح 112 .