شيخ عبد الكريم بن طاووس گويد : محمد بن مشهدى در كتاب مزارش مطلبى آورده كه صورت آن چنين است : « محمّد بن خالد طيالسى به نقل از سيف بن عميره گويد : پس از ورود ابوعبدالله ( ع ) ، همراه صفوان بن مهران جمّال و گروهى از اصحابمان به غرى رفتيم و اميرمؤمنان ( ع ) را زيارت كرديم . چون از زيارت فراغت يافتيم ، صفوان صورتش را به سوى حرم ابا عبد الله ( ع ) برگرداند و گفت : ما حسين بن على ( ع ) را از اين مكان و از كنار سر اميرمؤمنان ( ع ) زيارت مىكنيم . صفوان گويد : و همراه مولايم امام صادق ( ع ) زيارت كردم و او نيز چنين كرد » « 1 » .
سپس شيخ حرعاملى گويد : اين شامل قصد زيارت از دور و شامل قصد زيارت سر حسين ( ع ) مىشود « 2 » .
به هر صورت اين مكان از مكانهاى مقدّسى است كه شايسته است مؤمن عارف اظهار ادب كند و مولايش را زيارت كند . و مىبينيم كه شيخ حرّ عاملى در كتاب « وسائل الشيعه » بابى را زير عنوان « باب استحباب زيارت سر حسين ( ع ) كنار قبر اميرمؤمنان ( ع ) و استحباب خواندن دو ركعت نماز براى زيارت هر يك از آن دو » باز مىكند . « 3 »
عمل عارف كامل ، فقيه مجدّد مجاهد ، بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران ، حضرت آيت الله العظمى امام خمينى - اعلى الله مقامه الشريف - را نيز بايد بر همين معنا حمل كرد .
ايشان - آن طور كه گفته شده است - « 4 » در طول مدت چهارده سال اقامت در نجف هرگز از بالاى سر امام اميرمؤمنان ( ع ) گذر نكرد ، به احتمال وجود سر شريف در آنجا و براى احترام به آن .
اما سبط ابن جوزى در نقلى مىگويد : « عبدالله بن عمرو ورّاق در كتاب المقتل نوشته است كه چون سر حسين ( ع ) را پيش ابن زياد آوردند به حجامت گرى فرمان داد و گفت :
آن را اصلاح كن . او اصلاحش كرد و گوشت و رگهاى زير گلو و گوشهاى اطرافش را پاك كرد .
هامش
( 1 ) . فرحة الغرى ، ص 96 .
( 2 ) . وسائل الشيعة ، ج 14 ، ص 401 ، ح 19458 .
( 3 ) . همان ، ص 398 ، كتاب الحجّ ، ابواب المزار ما يناسبه ، باب 32 .
( 4 ) . حجة الاسلام و المسلمين آقاى قرهى اين مطلب را براى نويسنده گفتند .