تاريخ درباره تحرك عبدالله بن جعفر در دوران قيام حسينى جز در سه قضيه چيزى ننوشته است :
يكم : نوشتن نامهاى كه از مدينه براى امام عليه السلام به مكه فرستاد . وى اين نامه را در هنگامى نوشت كه در ميان ساكنان مدينه اين خبر پيچيده بود كه امام حسين آهنگ رفتن به عراق را دارد ( به روايت الفتوح ) يا آنكه پس از خروج از مكه براى آن حضرت فرستاد ( طبق روايت طبرى ) .
دوم : ميانجيگرى ميان حكمران وقت مكه و مدينه يعنى عمرو بن سعيد اشدق و ميان امام عليه السلام ، اندكى پس از خروج حضرت از مكه .
سوم : فرستادن دو پسرش ، محمد و عون ، براى يارى امام عليه السلام .
در قضيهء نامه ، روايت الفتوح مىگويد : . . . خبر به مدينه رسيد و مردم مطلع شدند كه حسين عليه السلام آهنگ رفتن به عراق دارد . به دنبال آن عبدالله بن جعفر طيار به آن حضرت نوشت :
«
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ *
. به حسين بن على ، از عبدالله بن جعفر . اما بعد ، تو را به خدا سوگند مىدهم كه از مكه خارج نگردى . من از كارى كه آهنگ آن را دارى بر تو بيمناكم و ترس آن دارم كه خود و خاندانت در آن به هلاكت برسيد . اگر تو كشته گردى بيم آن دارم كه نور زمين خاموشگردد زيرا تو روح هدايت و اميرِمؤمنانى . بهسوى عراق شتاب مكن .
من از يزيد و همه بنىاميّه براى تو و مال و فرزندان و خاندانت امان مىگيرم . والسلام . » « 1 »
هامش
( 1 ) - الفتوح ، ج 5 ، ص 74 ؛ مقتل خوارزمى ، ج 1 ، ص 311 - 312 ، به نقل از الفتوح با اندكى تفاوت .