واعلم أنّه وَقَعَ بين المولى عبد الله بن الحسين التستري وبين السيّد
الداماد مشاجَرَة علميّة ، فكَتَبَ السيّد الداماد إليه هكذا :
جوابست اين نه جنكَست " رحم الله امرأً عرف قدره ولم يتعدّ طوره "
نهايت مرتبه بي حيائيست كه نفوس معطّله وهويات هيولائيه در برابر
عقول مقدّسه وجواهر قادسه ، به لاف وكَزاف ودعواى بي معنى
برخيزند ، اين قدر شعور بايد داشت كه سخن من فهميدن ، هنر است ،
نه با من جدل كردن وبحث نام نهادن ؛ چه معيّن است كه ادراك مراتب
عاليه وبلوغ به مطالب دقيقه ، كار هر قاصر المدركى وپيشه هر قليل
البضاعتى نيست .
فلا محاله مجادله با من در مقامات علمية از بابت قصور طبيعت خواهد
بود ، نه از بابت خفّت طبع ، مشتى خفّاش منش كه احساس محسوسات
را عرش المعرفة دانش پندارند وأقصى الكمال هنر شمرند با زمره
ملكوتيين كه مسير آفتاب تعلّقشان بر مدار أنوار عالم قدسي باشد ، لاف
تكافؤ زنند ودعواى مخاصمت كنند ، روا نبود ودر خور نيفتد وليكن
مشاكست وهم وعقل ومعارضه باطل با حق وكشاكش ظلمت با نور ،
منكريست نه حادث وبدعتيست نه امروزى ، وإلى الله المشتكى ،
والسلام على من اتّبع الهدى .
وإذا أتتك مذمّتي من ناقص * فهي الشهادة لي بأنّي كامل ( 1 )
خاقانى آن كسان كه طريق تو مى روند * زاغند زاغ را روش كبك از أو رواست
گيرم كه مار چوبه كند تن بشكل مار * كو زهر بهر دشمن وكو مهره بهر دوست
هامش
1 . البيت للمتنبّي ، انظر كشكول البحراني 3 : 113 .