در آسمانها و زمين است و آنان كه به باطل گرويده و به خداوند كافر شدند ، ايشان زيانكارانند . با شتاب ، از تو خواهان عذاباند و اگر نبود وقتى نامبرده ( معين براى آن ) همانا عذاب آمده بود بسويشان و البته ( عذاب ) ناگهان ميآيدشان در حالى كه ايشان نميدانند . با شتاب از تو خواهان عذاباند و البته دوزخ فرا گيرندهء كافران است . آن روزى كه فرا گيرد آنان را عذاب ( آتش ) از بالاى سر و زير پاهايشان و گويد بچشيد ( جزاء ) آنچه را كه عمل ميكرديد .
قرائت :
و يقول : « نافع » و « اهل كوفه » آن را با « ياء » و ديگران با نون - نقول - خواندهاند .
دليل :
« ابو على » گويد « و يقول » - با ( ياء ) يعنى سرپرست جهنم گويد - بچشيد عذاب را - نظير آيهء شريفه
« وَ الْمَلائِكَةُ باسِطُوا أَيْدِيهِمْ أَخْرِجُوا أَنْفُسَكُمُ الْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذابَ الْهُونِ »
- يعنى بهنگام مرگ كفار ، ملائكه دستهاى خود را باز كنند ( و گويند ) جانهايتان را بيرون كنيد تا عذاب خوارى بشما داده شود - كه در تقدير « و يقولوا لهم اخرجوا انفسكم » مىباشد . و اما كسى كه آن را با « نون » - نقول - خوانده دليلش آنست كه چون عذاب از ناحيه خدا آمده شايسته است كه به خدا نسبت داده شود .
اما چرا « ذوقوا » - بچشيد - گفته شده ؟ براى آنكه ديگر در آن زمان به آنان رسيده و اتصالا ميرسد مانند چيزى كه انسان مىنوشد يا مىچشد و در مثل آمده گويند : حالا بگير آنچه كردى ، پس بنوش و بچش .
اعراب :
يتلى : در محل نصب است و حال براى « الكتاب » باشد و در تقدير « متلوا - عليهم » مىباشد .
يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ
: ممكن است صفت براى « شهيدا » و يا حال باشد و ممكن