قرار داديم از ايشان پيشوايانى تا رهبرى بنمايند بفرمان ما ، چنان كه شكيبايى نموده و بودند بآيتهاى ما يقيندارندگان . البته پروردگار تو حكم كند بينشان روز قيامت در آنچه بودند در آن اختلاف ميكردند .
قرائت :
لما صبروا : « حمزه و كسايى و رويس از يعقوب » آن را با لام مكسوره بدون تشديد و ديگران مفتوحه با تشديد آن قرائت نمودهاند .
دليل :
« ابو على » گويد : آنكه با تشديد و لام مفتوحه خوانده ، او را براى مجازات دانسته و با وجود فعل پيش از جواب مستغنى شده نظير آنكه بگويى « اجيئك اذا جئت » كه تقديرش « ان جئت اجئك » بوده و بنا بر اين با فعلى كه پيش از شرط ذكر شده از جواب شرط بى نياز شديم .
و اما آنكه بدون تشديد و لام مكسوره خوانده ، جار و مجرور متعلق به « جعلنا » دانسته و تقديرش « جعلنا منهم ائمة لصبرهم » مىباشد .
مقصود :
سپس خداوند ميفرمايد :
وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذابِ الْأَدْنى دُونَ الْعَذابِ الْأَكْبَرِ
: و همانا مىچشانيم ايشان را از عذاب نزديك غير از عذاب بزرگ - و پيش از آنكه به عذاب بزرگ گرفتار شوند .
مقصود از عذاب بزرگ ، عذاب دوزخ در قيامت بوده و از عذاب نزديك مقصود عذاب دنيا است .
در عذاب دنيا بين دانشمندان تفسير ، اختلاف گرديده .
بعضى چون ابى بن كعب و ابن عباس و ابى عاليه و حسن گويند مقصود گرفتارى و ناراحتيهايى است كه در اين جهان براى انسان پيش ميآيد - و به بدبختيها و ذلتها مىكشاند - .